me myself i

Ada'nın Kuşu

2011-08-09T07:28:00.000-07:00

Ada'nın Kuşu

Sorgulamak bir insanın edinebileceği en iyi alışkanlık değil elbette. Bir kere başladı mı durmak bilmiyor üstelik, kurtulmak mümkün değil. Kontrolünde olan şeyleri sorgulamak bir yana, kontrol edemediği durumları da sorgulamaya başlıyor insan zamanla. Dozunu kaçırırsan arada bir uğrayan minik mutluluk şanslarını da alıyor elinden üstelik. Çocuklukta başlıyor bu sorgulama illeti. Mesela bir kitap okuyorsun, senin gibi küçük bir çocuğun öyküsü kazınıyor zihnine. Kimi zaman bir başka kıtadaki kızarmış muzun tadını merak ediyorsun, yoksun olmayı anlamaya çalışıyorsun, korkuyorsun bir yandan, bir yandan üzülüyorsun, kimi zaman apartmanların arasına sıkışmış bir çocuklukla kendi çocukluğunu kıyaslıyorsun. Akşamdan akşama yemek masasında kavuşulan çalışan anne, babayla, gri şehirleri, gri sabahları, gri okulları canlandırıyorsun her sayfada. Hayatına giren her hayali kahramanda kendinden bir şeyler arıyor ve buluyorsun ancak aynaya bakmak o kadar da aklına gelmiyor çocuk yaşında. Sokağa, apartmanların arasına inip sahte özgürlüğüne kavuştuğun anda unutuyorsun benzerliklerini ya da kabullenmiş oluyorsun. Sonraları avm çocuklarını göründükçe sokaklarda oynayabilmiş bir kuşağı ucudan yakalayabildiğine bile seviniyorsun.

Büyüdükçe iyice uzaklaşıyorsun o kahramanlardan ergenlik tripleri giriyor araya, çoğunluğa kapılıyorsun göstermelik isyanlarında bile. Çoğunluğa kapıldıkça daha çok sıkışıyorsun apartmanlara, okullara, kariyer hırsına, kısacası çoğunluğun yaşam biçimine, çoğunluğun takdirine, farkında olmadan. Sınırlar sınırlıyor hayatını. O olmadan şunu yapamazsın, bunu aldıysan onu kesin alırsın. En az onlar kadar "başarılı" olmalısın, en iyi eğitimi, öğretimi almalısın, yurtdışlarına taşmalısın, aileni gururlandırmalısın. İyi bir kariyer, artık ne demekse, iyi bir aile sahibi olmalısın. Genel geçer kurallara uygun yaşamalısın, ayrık otu olmamalısın, farklı olanı fena döverler zira.

İşte böyle kaptırıp giderken, binlerce yıldır her türlüsü aynı amaca hizmet eden sistemleri, olmayan adaleti sorgulayıp, olmadık hırsların elinde hacamat ederken hayatını, güneşleri, ayları çoğunlukla birlikte fark etmeden harcarken bir gün çimenlerin üzerindeki yaprak gölgeleri zihnine sıkışıp kalmış Ada adındaki küçük kız çocuğunu çıkarıveriyor ortaya, aniden. Terliklerini çıkarıp çıplak ayakla basıyorsun yeşile, zihnin iyice aydınlanıyor. Yeniden sorgulama iletti çoşuyor. Bu defa kendi hayatını sorguluyorsun. Yaşadığın şehri, uğraştığın dertleri düşünüyorsun sonra, kalbinin üzerine fil oturuyor. Hayatının kalanını o çimenlerin üstünde uçsuz bucaksız mavileri, yeşilleri izleyerek geçirmek istiyorsun. Kaçmak evet. Diğer insanlardan, bitmek bilmeyen ego savaşlarından, kanlı olan savaşlardan, kansız olanlardan, oralılardan, buralılardan, şuralılardan, lafla peynir gemisi yürütenlerden, küçük dağları yaratanlardan, boşuna çabalamalardan, haybeye debelenmelerden. Kendi içine kapanmak ve gerçek dünyaya açılmak, yanında götürdüğün kendini çoğunluktan arıtmak istiyorsun.

Gri şehirlerde, zoraki uyanmaların, zoraki uyumaların, zoraki gülümsemelerin, sevdiğin işleri gölgeleyen zorlu çoğunluğun içinde hafta sonlarını bekleyip, tatilleri iple çekerken diğer günleri harcamak yerine, bütün günlerin ve gecelerin kutlu olmasını istiyorsun. Ada'yı apartmanların zulmünden, şehirlerin çirkinliğinden kurtarmak ve adaya kaçmak için plan yapmaya başlıyorsun. Geriye dönüp, öyle olması gerektiği için yapman gerekenlere belki bir nah ile süslediğin kallavi bir küfür sallayıp kaçacağın günlerin hayali ve becerememe korkusuyla yazıyı bitiriyorsun.

Yürüyüşe çıkıyorum...

2010-07-16T15:39:00.000-07:00

"yollar yürümekle aşınmaz" diyen politikacıların olduğu bir ülkede, yürüyerek bir yere varılmayacağını düşünürdüm. ta ki bir vatandaş olarak bilgi edinme, kendimi ifade etme ve kişisel mahremiyet haklarım elimden alınıncaya kadar. şimdi arkadaşlarla yürüyüşe çıkıyorum, internet özgürlüktür diyen herkes katılabilir...

Sansüre Karşı Ortak Platform – http://www.sansursuzinternet.org.tr/

“Bizler, internet kullanıcıları olarak; Bilgi Çağına uymayan hukuk kurallarını kabul etmiyoruz. Devlet kurumları tarafından son zamanlarda izlenen Internet politikasının aleni sansür olduğunu biliyoruz. 5651 sayılı kanun ile baskılayamadıkları internet kullanımını hukuk dışı keyfi uygulamalarla kontrol etmeye çalışan zihniyeti artık dinlemek istemiyoruz!

Bizler, 6.000’den fazla web sitesi erişime engellenmişken, ve bu sayı günden güne artarken artık susmayacağız. Temel hak ve özgürlüklerimize müdahale niteliğindeki uygulamalar karşısında sessiz kalmayacağız.

Bizler, vatandaşların ifade özgürlüğü ve bilgi edinme hakkı engellenemez mantrasıyla internette biraraya geldik ve çözümü sokakta arıyoruz. Ulaştırma Bakanı’nın, BTK, ve TİB’in geçtiğimiz ay içinde keyfi sansür uygulamaları ile kamuoyunu yanlış bilgilendirmesini ve Türk Internet Sansür Sistemi’nin altyapısını oluşturan 5651 Sayılı Kanunu protesto etmek, vatandaşlara hukuka aykırı uygulamaları anlatmak ve gerçeklerle buluşmak için 17 Temmuz günü saat 17.00’da Taksim Meydanı’ndan Galatasaray Meydanı’na yürüyoruz. Biz yürürken, minik kelebekler bizimle beraber uçacak.”

SANSÜRSÜZ İNTERNET İSTİYORUZ!

Yüksek yüksek tepelere ev kurmasınlar aka kına gecesi kabusu

2010-06-26T12:17:00.000-07:00

Söylenmek istemiyorum, herkesin eğlence anlayışı farklı ve bu geleneksel bir ritüel sonuçta. düğünden önce kadınlar arasında düzenlenen bir eğlence. kına gecesi. kadınların bir araya gelip şarkılar, türküler eşliğinde gelinle geçirdikleri bir gece işte. bana nedense daha çok gelin ve annesi üzerine kurgulanmış gibi geliyor. türkü yüzünden sanırım. güzel bir türkü üstelik.

çok mu gerekli, kim ister kim istemez bu yazının evreni dışında. isteyen yapar, isteyen yapmaz, dileyen katılır, dileyen katılmaz. ancak her zaman bu böyle olmuyor. mesela hafta sonu olsa da evimde dinlensem dediğiniz yoğun bir haftanın üstüne gelebilir bu kına gecesi. hafta içinin bütün angaryasından kurtulup çalışmaya ayırmış da olabilirsiniz hafta sonunu, dinlemez bu kına gecesi. dahası evinizde hastanız olabilir -evlerden ırak- veya bebeğiniz var diyelim ki, ya da daha kritik bir şeylerde olabilir, olur yani hayat bu ama anlamaz kına gecesi, ne yapar eder gelir.

şimdi "n'alakası var canım? uygun değilsen gitmezsin" diyebilirsiniz. siz gitmeseniz de o size gelir. çok inatçı bu kına gecesi. evinizin bahçesinde veya apartmanınızın sokağında bozuk hoparlörlerden elektro saz akort sesleri yükselebilir her an. yazın bu tehditle baş başasınız her hafta sonu. sadece kına gecesi de değil elbette. bunun sünneti var, düğünü var. kına gecesi bu gecenin konsepti.

Eskişehire geldiğim ilk yaz, bir sokağın trafiğe kapatılıp, asfaltın üstüne beyaz plastik sandalyeler yerleştirildiğini gördüğümde öğrendim sokak düğünlerini. sonradan da bu düğünlerin her şehirde yapıldığını... itiraf ediyorum sokakta abiye kıyafetlerle dolaşan, oturan insanlar biraz garip gelmişti ama gelenek işte diyip geçmiştim ta ki bir gece o bozuk hoparlörden avaz avaz yükselen detone ses evi dolduruncaya kadar. davulun sesi uzaktan hoş geliyormuş gerçekten. ancak evimin önünde olduğu zaman kavrayabildim durumun vahametini. müzik dinle, televizyonun sesini sonuna kadar aç çare etmiyor. o adamcağız, orgu ve elektro sazıyla evin içinde. evden gitmekten başka çare yok.

bu gece de aynı şey oldu. üstelik oturduğum apartmandan birinin kına gecesi münasebetiyle. oysa şehrin dışındaki bu sessiz, sakin, güzel siteye bu gibi nedenlerden dolayı kaçmıştım. elektro sazı, orgu ve hoparlörleriyle o adam yine buldu beni, yine evi terk etmek tek kurtuluştu. karşı komşum olan arkadaşlarımla birlikte kaçtığımız şehre geri dönüp, sessiz bir kafede bu durumun birden fazla açılımı olduğunu konuşarak vakit geçirdik. gece yarısından önce eve dönemezdik...

not. aslında konu teknoloji ve teknolojinin günlük hayatımıza etkisi. enerji tasarruflu ev aletlerinden hızlı bilgisayarlara, internete -kaç kişinin facebook hesabı yok acaba-, anahtar yerine parmak iziyle kapısı açılan akıllı evlere kadar bütün bu teknoloji bizim hayatımızı daha mı iyi bir hale getiriyor? -hesapta getirmeli, ortalama insan ömrünün uzadığını söylüyor uzmanlar- peki biz bütün bu gelişmiş teknolojiyi gerçekten hayatımızı kolaylaştırmak için mi kullanıyoruz? araba camlarından sarkan cdler geldi aklıma nedense. mesela teknoloji bu kadar gelişmişken trafik kazaları azaldı mı bu ülkede? hastaneler daha mı iyi hizmet veriyor? daha mı huzurluyuz? daha mı iyi anlıyoruz birbirimizi? takıldım şu hoparlörlere, mesela birkaç yıldır artık ezan da alabildiğine yüksek ve bozuk bir sesle bu şahane hoparlörlerden yayılıyor. oysa üniversitede proje yetiştirmek için sabahlarken günün ilk ışıklarıyla uzaktan yakına doğru gelen, sonra yavaş yavaş uzaklaşan ezan seslerini dinlemek garip bir huzur verirdi bana. arkasından kuşlar başlardı ve yavaş yavaş araba, ayak sesleri doldururdu sokakları. uykusuz gece bitmiş yeni gün başlamış demekti. hayır bir de nostalji yapmaktan hiç hoşlanmam. teknoloji hepsi senin suçun! biliyorum sen suçlusun. şimdiyse imam efendi hoparlörü alıp eline yatağın baş ucunda okuyor sanki. bu uygulama ilk başladığında alt komşunun bebeğiyle birlikte fırlıyorduk yataktan. ezan bittiğinde bir de bebeğin yeniden uyumasını bekliyorduk tekrar uyuyabilmek için... yazılı düşündüm bu defa, biraz olsun rahatladım. artık yeterince geç bir saat olduğuna ve sesler kesildiğine göre çalışmaya dönebilirim.

23 Nisan'da bu blog Kaan'ın

2010-04-23T09:04:00.001-07:00

Çocukken böyle düşünmezdim ama şimdilerde 23 Nisan dünyanın en anlamlı bayramı bence.

Bu 23 Nisan'da blogumu 4 yaşındaki biricik yeğenime bıraktım. Daha doğrusu onun resimlerine. Blogu ona bıraksaydım sadece rakamlarla doldururdu çünkü bilgisayar söz konusu olduğunda en sevdiğimiz şey rakam yazmak. 0'dan başlayıp 100'e kadar, 100'den sonra ise sırayla değil yuvarlayarak milyora -milyara şimdilik milyor diyoruz- kadar devam etmek.

Buradaki resimde bir tren yolu var. Yukarıda sağda bir polisin evi varmış, neden bilmem polis yandaki roketin tamircisi. Sol tarafta elektrikli (ki bazen benzinli de olabiliyor) tren ve lokomotifi var. Ve sanatçı bu resimde imzayı baştan, en üstte atmayı tercih etti.

İkinci resmimizde bir takım insanlar var. Tabi ki rakamlar da. Bu resimde annesinin kafadan bacaklı insanlara gövde ekleme konusundaki ısrarı inatla reddedildi. Ki bence haklı da, böyle kalsın insanlar :)

Araba Sevdası - Punto Evo

2010-01-29T09:02:00.000-08:00

Ellerimin şeklini, saçımın cinsini aldığım gibi kitaplara ve arabalara olan ilgimi de babamdan almışım. Genel olarak hareket eden makineler -yürüyen çamaşır makineleri hariç- çocukluğumdan beri ilgimi çekti, uçaklar, trenler, arabalar. Özellikle arabalar, çünkü onlar aynı zamanda bireysel özgürlüğe doğru yola çıkmaktaydılar. İstediğin zaman istediğin yere gidebilme özgürlüğü idiler... Motorun sesi, lastiklerin asfalttaki sesiyle birleşip benim için harika bir müzik haline geliyordu her defasında.

Uzun yıllar kendi arabamın sahibi olmanın hayalini kurdum, ancak benim için imkansız bir hayaldi, zira annem tarafından yasaklanmıştı bu fikir. O kadar ki ehliyetimi bile gizlice almıştım. Yine de bir gün bir arabam olacaktı bir şekilde, kararlıydım. İkinci el arabaları gözüme kestirdiğim bir dönemde, bir gün kuzenimle öğlen yemeği için buluşmuştuk ve o gün eve bir çanta, kılık kıyafet veya yeni ayakkabı ile değil, yepyeni bir araba alarak dönmüştüm. Ailemi ikna etme işiyle arabayı alma işinin yerini o öğlen yemeğinden sonra gittiğimiz galeride değiştirmiştim. Arabayı teslim almak üzere beklediğim iki hafta bu minik sorunu çözmeye ayrılmıştı. Heyecanla beklediğim iki haftanın sonunda içine binlerce anıyı sığdıracağım sevgili arabama kavuştum. O günden bu güne kadar da harika bir beraberliğimiz oldu. Yeri her geçen gün daha çok az sayıda araba tarafından doldurabilir oldu benim için.

Arada kısa süreli olmak üzere başka arabalar da kullandım. Antalya-Ankara arasında bir minibüsten tutun da yeni alınan arabalara kadar çeşitlilik gösteren modelleri, çeşitli güzergahlarda kullandım. Denediğim her arabanın başka bir özelliğini sevdim. Bunlardan bir tanesi kiralık bir Punto idi. Gösterge ışıkları ve akü şarj dinamosundaki arızalar nedeniyle gece yarısı şehirlerarası bir yolda kalmamıza ve maceralı bir yolculuğa neden olan bu 'sıfır kilometre' Punto deneyiminden sonra Fiat otomobilleriyle aramız bozulmuştu doğal olarak.

Bu deneyimden yıllar sonra Pure New Media'nın Fiat Türkiye için gerçekleştirdiği kampanyaya davet edildiğimde yeni Punto Evo ile ilgili büyük beklentilerim yoktu doğrusu. Deneme sürüşü öncesi kampanyaya katılıp PuntoEvo'yu deneyen diğer blogger'ların yazıları ise bu olumsuz fikri soru işaretine dönüştürmüştü bile. Endişelerimden biri Istanbul'da yol bulmaktı, bu konuda Tomtom'a güveniyordum, bir diğeri ise yakıt tasarrufu sağlayan "start&stop" özelliği ile ilgiliydi ki bu özelliğin de istendiği taktirde devre dışı bırakılabileceğini öğrenmiştim. Sonunda vakti geldi ve Serkan Mutlu Punto Evo ile tanıştırdı bizi. Yeni araba kokusunu içime çekip, koltuk ve ayna ayarlarını kolayca yaptıktan sonra iki günlük deneme sürüşüne başladım. İlk dikkatimi çeken özelliği direksiyonunun çok yumuşak olmasıydı.

İstanbul'da kullandığım için yoğun trafikte arabayı deneme şansım oldu. Böylece özellikle Cuma akşamı yoğun yağmur altında, köprü trafiğinde "start&stop" özelliğinin ne kadar kullanışlı olduğunu görmüş oldum. Trafikte durduğunuzda motor otomatik olarak duruyor (tabii klima da) ve debriyaja bastığınız anda her şey saliseler içinde tekrar çalışıyor. Yağmurun şiddetini artırdığı bir saate yakın sürede, Barbaros Bulvarı'nın tırmanan yokuşunda, milim milim ilerleyen trafiğinde pek çok sürücü el frenini çekerek hareket ederken yeni Punto Evo beni bu dertten de kurtarmıştı. Arabayı geriye kaçırma riski olmaksızın milim milim ilerleyip köprüye ulaştık.

Punto Evo'nun üstündeki navigasyon cihazı, benim gibi kendi etrafında bir tur döndüğünde kaybolma riski taşıyanlar için kabustan rahatlığa dönüştürüyor. Blue&me özelliği ile trafikte ilerlerken telefonunuzu risk almadan kullanmanız mümkün. USB girişi de mevcut. Ön panel genel olarak kullanıcı dostu bir tasarıma sahip. Kilit düğmesinin bu ön panelde bulunması çok iyi bir fikir. Üzerindeki minik led ışığı yanıyorsa kapılarınız kilitli ve güvendesiniz demektir ki bu sizi kapı kolunu kontrol etme zahmetinden kurtarıyor.

Punto Evo'da 7 tane hava yastığı var ki, bu da güvenlik açısından bir başka güvence veriyor kullanıcılarına. Tasarım anlamında dikkatimi çeken bir başka özelliği ise kolçak tasarımı; seyahat sırasında sağ kolunuzu koymak için indirdiğiniz kolçak, el frenini kullanmanıza engel olmuyor. Ki çok beğendiğim arabalardan biri olan Audi A3'te atlanmış bir özellik bu ne yazık ki. Koltukları önceki Punto deneyimiyle kıyaslanamayacak kadar rahat, bagaj hacmi beklentimin üzerinde; geniş. Klima, araba çalıştıktan sonra birkaç dakika içinde istenen ısıya ulaşıyor. Punto Evo gerek ön cam tasarımı gerekse de aynalarıyla kullanıcılarına geniş bir görüş alanı sağlıyor. Park sensörleri, daracık yerlere kolayca park etmenize yardım ediyor. Evo'yu hava muhalefeti nedeniyle deneme sürüş süresinin tamamında kullanamadan teslim ettim. Ancak 1.5 günlük beraberliğimizde keyifli bir sürüş deneyimi yaşadığımı ve bir kadın kullanıcı olarak çok beğendiğimi söyleyebilirim. Punto Evo ile Fiat markası artık benim için çok daha iyi bir yerde konumlanmakta.

Bu deneyim süresince her konudaki yardım ve destekleri için Pure New Media'ya teşekkür ederim. Keyifli sürüşler...

Not. Kendi çektiğim fotoğrafların görüntü kalitesinden memnun kalmadığımdan, sonucusu dışındaki fotoğrafları Fiat'ın sitesinden aldım.

21012010

2010-01-24T09:30:00.000-08:00

İki haftada bir tekrarlanan Istanbul seferlerimin bu defaki nedeni Fiat'ın PuntoEvo'yu denemek üzere davet etmiş olmasıydı. PuntoEvo ile ilgili yazıyı yazmak için oturmuşken blogun başına, önce bu seferi şenlendiren birkaç ismi anmak istedim. Arabayı henüz almışken ilk iş aylardır bir türlü buluşma fırsatı bulamadığımız Gül Fatma Koz'u ziyaret etmek oldu. Sarayda çay ve keyifli bir sohbet eşliğinde yol yorgunluğunu attım üzerimden. Saraydan ayrıldıktan sonra Murat Kaya ile Taksim'de buluştuk ve Onur Yüksel katıldı bize. Karlı bir buluşma oldu, nedenini Onur açıklayacaktır gelecekte bir gün :))
Akşam yemeğini yine uzun zamandır görmediğim bir başka arkadaşımla yedim, sabah kahvaltısında da bana eşlik etti. Cuma günü akşamı yine Murat Kaya ve bu defa Burcu Sarar'la buluştuk. Sonrasında İstanbul, yağmurla, cuma akşamı köprü trafiğiyle alıkoydu beni tam 2 saat. Böylece Burcu'ya "yo yo yo ben düz vites kullanmayı seviyorum" şeklinde verdiğim beyanatım titreyen sol bacağımın altında kaldı. Devletşah ve Barış kapıda plaketle karşıladılar bu çetin şartlara rağmen eve varabildiğim için :)
Nefis bir ziyafet sonrası geceyi KungFu Panda ile kapattık. Ertesi gün dönmek konusunda kararlıydım lakin cumartesi, İstanbul'u beyaza boyayan kar, Devletşah ve Barış'la iş birliği yapınca o günü de sıcacık evlerinde geçirmek en iyi fikir oldu. Dışarıda kar ve soğuk olunca en keyifli tercih elbette film izlemek oldu. Birbirinden güzel 3 film izledik, neredeyse arka arkaya. Barış'ın tanımlamasıyla; "Yalnız ve tanınmamış müzisyen filmleri" üçlemesi yaptık: Les choristes, La leggenda del pianista sull'oceano, Tous les matins du monde. Sabah kahvaltısıyla başlayan yeme faslı gece yarısı kestane kebap ve salep sefasına kadar sürdü, böylece bütün günü süsleşen bu görsel işitsel keyif, şahane lezzetlerle taçlanmış oldu. Bu harika hafta sonu için Devletşah ve Barış'a ayrıca teşekkürler, seyehat sırası onlarda.
Şimdi, güzel anılara dönüşen bu haftasonunun yazısını yazarken bir yandan da filmlerin müziklerini dinliyorum. Sizinle de Les Choristes soundtrack'inden 3 parçayı paylaşıyorum. Keyifli dinlemeler, iyi bir hafta dilerim. (Paylaşacağım, blogspot'a yüklemeyi öğrenir öğrenmez.)

karmaşık duygular içindeyim

2010-01-15T06:40:00.001-08:00

yine geldi,
her yıl olduğu gibi.
yılda bir kez, her yılın aynı günü.

bu tarih bana doğru yaklaşırken,
bir süre görmezden geliyorum,
bulutlara bakıp ıslık çalıyorum, o günbegün üstüme gelirken.
biraz daha yaklaştığında kaçmaya veya üstünden atlamaya çalışıyorum
olmadı hiç,
yine denedim olmuyor.

nadir de olsa öyle kesişim noktaları vardır ki;
bütün bir hayatın içindeki en büyük mutluluk ve en büyük acı aynı günü buluverir.
birinin heyecanı diğerinin yasının yanında şaşar ne yapacağını...

her yıl aynı gün ne mutlu olabileceğim ne de üzgün.
ne sevinçle kutlayacağım ne de huzurla ağlayabileceğim.

yine karmaşık duygular içindeyim.

Yardım çağrısıdır, lütfen destek veriniz.

2010-01-07T02:59:00.000-08:00

Bu yazı sevgili Müge Cerman'ın blogundan aynen alınmıştır.

Bu sabah e postalarımı kontrol ederken Zipkinci.com‘dan gelen bir mesaj dikkatimi çekti. Hemen akabinde Friendfeed’den Okan Yıldırım arkadaşımızın yolladığı direkt iletiyi gördüm. İkisi de, beyin tümörü teşhisi ile tedavi gören ve ameliyat olması gereken güzeller güzel bir kız evlat içindi. Safiye isimli bu hastanın, yeniden sağlığına kavuşabilmesi için bizlerin desteğine ihtiyaç var. Hepimiz günlük kahve ve hızlı tüketilen gıda kotamızdan biraz da olsa artırsak ve aileye destek olsak güzel olmaz mı?

Haydi dostlar lütfen yazımın altında belirtilen ve aileye destek olacak birikimin toplanacağı hesaba, sizler de bütçenizi yormadan katkıda bulunun.
Tanrı, kimseyi evladının sağlığı ile sınamasın.

Detaylı bilgi görebileceğiniz link: http://zipkinci.com/duyuru/40576-cok-onemli.html

Banka bilgileri:
Hesap sahibi : MUHSİN ÇALIŞAL
Banka : YAPI VE KREDİ BANKASI A.Ş.
Şube kodu : 339 MTK ALTINDAĞ / İZMİR
Hesap no : 84998061
Iban : TR180006701000000084998061

Destek veren herkese öncelikle teşekkürler, buradan yardımların ne durumda olduğunu takip edebilirsiniz. Son durum TOPLAM.......08/01/2010 SAAT: 17:30 ............5,135

Aksiyon, Re-aksiyon // Anadolu Üniversitesi Mezuniyet Töreni

2009-06-26T07:53:00.001-07:00

Zaman ne kadar hızlı geçiyor. Mezuniyet töreni tartışmasını "çıkaralı" neredeyse 1 hafta olmak üzere. Diğer yandan Anadolu Üniversitesinin bir elemanı olalı da 8 yıl oldu. 8 yıldır bu okulda olmaktan çok mutluyum. Bunun pekçok nedeni var hepsini sayamayacağım. Aklıma gelenleri düzensiz olarak sıralamam gerekirse öncelikle; Anadolu Üniversitesi'nde eğitim, okul, öğrenci, teknik techizat, eğitim malzemesi, sınav, dersler, çalıştay, konferans, seminer, panel, festival, vb. söz konusu olduğunda hiç bir masraftan kaçınılmaz. Bu üniversite 50 yıldır inançla, inatla çalışmakta, masasından, kapısına aklınıza gelecek herşeyi kendi atölyelerinde üretmekte, dünyanın sayılı güvenilir sınav organizasyonlarından birini her yıl defalarca düzenlemekte. Teknolojiyi yakından takip etmekte. Nano teknoloji laboratuvarından, uçuş simülatörlerine, bilgisayardan, kamerasına, yazılımdan, donanıma aklınıza gelen her alanda. Kendi bölümümden örnek vereyim; grafik tasarım bölümünden mezun olan öğrencilerimiz, reklam ajanslarına gittiklerinde okulda kullandıkları mac'lerini arıyorlar. Benzer durum diğer bölümler için de geçerli tahmin edersiniz ki.

Nerede kalmıştık? Yorucu bir dönem daha sona erdi. Öğrenciler gitti, kampüs tamamen bize ait. Çok mutluyuz. Bir dönem öğrenci daha mezun oldu. Her yıl oluyorlar zaten. Her yıl, içlerinden bazıları Haziran ayındaki mezuniyet törenine katılıyorlar. Bizim için rutin. Ancak onlar için öyle değil. Bahar döneminin sonlarında, çimenlerin vahşi çağrısına kulak vermiş öğrencilerimiz bu yılki mezuniyet konserini kimin vereceğini konuşmaya başlılarlar. Tahminler, dilekler, fısıltılar...

Mezuniyet töreni ciddi bir özveri ve titizlikle hazırlanıyor her yıl. Ne de olsa yıllarca çocuklarından ayrı kalmış, binbir güçlükle mücadele ederek onların eğitimine ellerinden geldiğince destek olmuş aileleri ağırlamak söz konusu. Hal böyle olunca hazırlıklar aylarca öncesinden başlıyor. Törene son 3 hafta kaldığı zamanı ise tahmin etmek çok zor değil. Rektörlük, Fakülteler, Yüksekokullar, Konservatuvar, Halkla İlişkiler, Grafik Tasarım Ofisi, Televizyon, İdari işler, Mali işler, Satın alma, Genel Sekreterlik, Atölyeler, Basımevi, Güvenlik yüzlerce (sayıyla 100lerce) insan tek bir geceye odaklanıyor. O kadar ki bu insanlar artık rüyalarında sorun çözer hale geliyorlar.

İşte böyle hazırlanılmış bir mezuniyet töreninde bizim bilimsel araştırma projesi için çekim yapıyordum. Stadyumun bir ucunda öğrencilerin stadyuma girişini, ailelerini selamlamalarını görüntülerken aniden dolu yağmaya başladı. Herkes şaşırdı tabi. ilk aklıma gelen kamerayı çantaya atıp güvene almak ve kapalıya doğru koşmak oldu. Koşarken medya merkezi ve halkla ilişkiler için çekim yapan hoca, öğrenci işçi kim varsa kameralarını tshirtlerinin altında korumaya alıp koştuklarını, ellerinde şeffaf naylonlar herkesin bir yerleri kapatmaya çalıştıklarını farkettim. Halimize bakıp gülüyorduk tabi bir yandan da. Dışarıdan gelen basın mensupları da aynı durumdalardı. Tören devam etti. 10 dakikalık yağmurun ardından şemsiyeler kapandı, kameralardan şeffaf naylonlar çıkarıldı. Program aksamadan sürdü, konuşmalar, meksika dalgaları yapıldı, bayraklar açıldı, diplomalar dağıtıldı, kepler fırlatıldı, perendeler atıldı, ağlayanlar birbirine sarıldı, hocalarla anı fotoğrafları çekildi, Ve çocuklar koşarak sahnenin önündeki yerlerini aldılar. Ancak konser başlamadı. Bir süre sonra öğrencilerden protesto sesleri, alkışlar yükseldi, kesildi sonra. Biraz daha geçti biraz daha bağrıştılar. Yine sustular. Yarım saatlik beklemeden sonra "konser 15 dakika sonra başlayacak arkadaşlar" diye anons yapıldı. 15 dakika geçti, konser başlamadı. Ve son bir anons daha yapıldı, konser iptal edilmişti. Kulaklarımıza inanamadık, herhangi bir teknik sorunu bu kadar sürede çözememiş olamazdık. Öğrendik ki Nil Karaibrahimgil stadyuma gelmemiş henüz. Bunun üzerine konser iptal edilmiş. O ana kadar tek beklediğim kendisi sahneye çıktığında birkaç fotoğrafını çekip, friend feed'e atmaktı. Tam tersi oldu. Konserin iptal haberini paylaştım.

Ertesi gün toplantıdan sonra ff'e göz attığımda şenlik çoktan başlamıştı. Konserin iptali ile ilgili girdiğim yazıya duyan gelmişti. Ki bunlardan biri kendisini kaybetmiş bir halde hakaretler yağdırıp şuursuzca saldıran menejer, H. Ergin Nasuhoğlu idi. Seviyesiz, sığ düşünceli, cahil biri olarak zırvalamıştım! Bu yazıyı kaldırmazsam beni dava edecekti. Hatta öğrencilerimi dolduruşa getirmiştim bu yazıyı yazarak.

Kendisine "öğrencileri, mezunları demek istedim çok hafife aldığını, onları kolayca dolduruşa gelecek, gaz verildiğinde önüne geleni yakıp yıkacak, beyni yıkanmış topluluklar olarak değil, fikri hür, vicdanı hür bireyler olarak yetiştirme motivasyonunda olduğumuzu, haddini bilmesi gerektiğini" söyledim. Bu yazı 30.000 kişiyi 45 dakika bekletip, o gün mezun olan öğrencilerimizin sevinçlerinin, çoşkularının yarım kalmasına olan kızgınlığımın ifadesiydi. Ancak nafile, kendisi sözleşmeden, eşkiyalardan, hukuk devletinden söz edip hakaretler yağdırmaya devam etti. (Yakın zamanda kendisiyle haberleşeceğiz, ayrıca ortak tanıdıklarımız aracılığıyla da hoş bir sohbetimiz olacak, tanışmak için can atıyorum)

Yorumlar havada uçuşuyordu, ekran arkasından koskoca üniversiteyi açıklama yapmaya çağıran mı ararsınız? Fırsat bulmuşken engin teknik bilgilerini konuşturan mı? Pek sayın menejerin akla hayale sığmayan açıklamalarına inanıp, (sanki noter huzurunda yazmıştı oraya) arka çıkanlar mı? Kimine kahkahalarla gülüp kiminde gözlerime inanamıyordum. Bir yandan da menejerin bu saldırgan tavrının arkasında ne olduğunu öğrenmek için can atıyordum doğrusu.

Bu arada kendilerine vermedikleri önemi bir başkasına atfetmiş, hayatlarının merkezine oturtmuş, ne pahasına olursa olsun, can siparane savunan, okuduğunu anlamaktan aciz küçük amerikamın kayıp fanları çıkageldi yorumlarıyla. Nil'in sahne performansından tutun bu yazının bir (anti)karalama kampanyası olduğunu, meyve veren ağacı taşladığımı (nil oluyor bu) yazanlara kadar. Doğrusu çok acıklı bir manzaraydı bu. Çok üzücü bir tecrübeydi bu insanların varlığından haberdar olmak.

Her kötü tecrübede olduğu gibi iyi yanları da vardı elbette. Denizciğime itafen onları maddeliyorum.

1. Öncelikle Friend feed'de hangi ismin arkasında kim duruyor bunu görme fırsatı oldu herkes için (bazıları zaten biliniyordu, onlar tescillendi).

2. Öğrencilerime sesleniyorum; "Ey Türk Gençliği!" sizsiniz! diğerlerini gördünüz. işiniz çok zor belli ki. ancak siz gerçekten bunlarla başedecek donanıma sahipsiniz. Bunu ben de birkez daha farkettim.

3. Boş kabukların üstünü olur olmaz ünvanlarla boyayıp kendilerine olmayan değerleri atfedenlerin neyi neden yaptıkları kısa sürede ortaya çıkıyor.

4. Bütün olumsuzluk ve ümitsizliklere rağmen, bu ülkede hala aklı başında, okuduğunu anlayan, demogojiyle gerçeği ayırt edebilen, analiz yeteneğine sahip insanlar var. Hepinizi seviyorum. Çoğunuz biliyorsunuz zaten.

Olayın iç yüzüne gelince;

1. Dolu ve ardından yağmur yağarken konser ekibi ekipmanlar yerine kendilerini korumaya almayı tercih etmişler.

2. Ekipmanlarla ilgili sorun konserden hemen önce farkedilmiş. Çözüm istenmemiş.

3. Konser ekibi 45 dakikanın sonunda "tamam biz hazırız konsere" diye haber göndermişler yönetime

4. Buyrun başlayın dendiğinde ise Nil Karaibrahimgil'in stadyumda değil, yolda olduğu bilgisini vermişler :)

Sonuçta; Türkiye'de sahneye çıkan insanların, şarkıcıların PR bilgisi yüksek imaj danışmanlarına ihtiyacı vardır. Hasbel kader kurulmuş ekipler büyük dertler açma potansiyelindedir. İletişim önemlidir. Kelime anlamının muhteviyatından daha fazla önem arz etmektedir hatta. Sosyal medya önemlidir. Birileri kötüye kullanmaya kalksa bile kısa sürede ortaya çıkıyor foyaları zira.

4. maddemiz bize sayın H. Ergin Nasuhoğlu'nun saldırganlığının arkasındaki nedeni açıklamakta. Ne kadar eğlenceli değil mi? Haksızsan saldır, bağır, çağır, tehdit et ki karşındakini sindirebilesin. Böylece sahne arkası (lobi de diyebiliriz) detaylar ortaya çıkmasın.

FF'deki yorumlarda sayın menejer, web sitesi açıklamasında sayın Nil Karaibrahimgil, teknik sorun çözülmese bile gitarıyla çıplak sesle konseri vermek istediğini beyan etmişlerdi.
Şimdi soru geliyor; Konser saatini 45 dakika geçtiği halde konser alanında olmadan nasıl yapacaktınız bunu?

Konser saatini 45 dakika geçtiği halde Nil Karaibrahimgil'in stadyumda olmadığını öğrenen yönetim, ücreti ödenmiş olan konseri iptal etme kararı almıştır. Haklı olarak. Bu kararı bu blogtan bir kez daha alkışlıyorum. Bu okulda bu kadar çok severek çalışmamın nedenlerinden biri bu mantalitenin ta kendisidir zira. Bu okul, bu ruhla büyük başarılara imza atmaya devam edecek. Çünkü hiçbir şöhreti, saygısızlıkların kılıfı olarak kabul edip alkışlamıyoruz.

Bu konser mezunlara ve ailelerine küçük bir armağandı. Siz ne kadar büyük, ne kadar başarılı, ne kadar olağanüstü olursanız olunuz; 30.000 kişiyi, bir üniversiteyi, mezunları bu kadar hafife almamalısınız. Konser saatinden yarım saat önce bile gelseydiniz, sizi stadyumda umduğunuzdan daha iyi ağırlardık, hiç şüpheniz olmasın. Aksini düşünen menejer bile olsa öğrencilerin mezuniyet gecelerinin yarım kalmasının müsebbibi konseri verecek olan kişidir. Kimse detayları bilmek durumda değil. Ki siz zaten bunların farkında olduğunuzu açıkladınız. Ancak biraz geç kaldınız...

eni vici vokke

2009-06-26T06:14:00.000-07:00

Dün gecenin bir köründe öğrendim. İnanmadım ben de herkes gibi. Sonra farklı kanallardan aynı bilgi gelmeye devam etti. Okuduğum haberlere yazılan yorumlar arasında duygularımı en iyi anlatan; çocukluğumun ve gençliğimin Michael Jackson'ın ölümüyle birlikte öldüğü yorumuydu. Sanıyorum pekçok kişi aynı duyguyu yaşadı dün geceden beri. Zaman hiç akmıyordu da sanki o ölünce bir anda hızla ileri sarıldı. İleri sarıldı ve bizler kendi çocukluk, gençlik günlerimizin tabutu önünde açık bir mezar başında bulduk kendimizi...

Ne yaptığı, nasıl yaşadığı, hataları ona ait. Beni ilgilendiren bu güne kadar yaşadığım hayatın içinde önemli bir simge olması, onun herhangi bir parçasını dinlerken makinasız, icatsız zamanda yolculuk etmem. Buruk bir gülümseme bırakmış olması yüzüme. Hoşçakal Michael, hoşçakalın çocukluk günlerim, ilk gençlik heyecanlarım...

Michael Jackson - Smooth Criminal
Yükleyen Tina007. - Music videos, artist interviews, concerts and more.

digi digi digiturkler mutlu mesut aileler

2009-06-10T06:21:00.000-07:00

Bu yazıyı yazdıktan yaklaşık 2 hafta sonra iptal işlemlerinden Melih bey aradı. Görüşmemizin kayıt altında olduğunu belirterek sorunu çözmek istediklerini anlattı. Ertesi gün, servis geldi. Sorun çözüldü. Bundan sonra herhangi bir problemde Melih beyi arayacağım. Digitürk Melih beylerin sayısını artırıncaya kadar.

Herşey birkaç ay önce başladı. Evde çok fazla bulunmayan, vefasız bir televizyon izleyicisi olarak digitürk aboneliğimi iptal ettirmek istedim. 5-6 yıllık bir aboneliğim varken herkesten fazla aylık ücret ödüyor olmak da uzun zamandır canımı sıkmaktaydı hali hazırda. Aradım, aboneliğimi iptal ediniz dedim olur dediler. İşlemler yapıldı. Birkaç gün sonra müşteri hizmetleri aradı. Aboneliğinizi iptal ettirmeyin o kadar da ödemeyin, şu kadar ödeyerek devam edin. Hatta 1 ay boyunca da ücretsiz olarak tüm kanalları açalım dediler. Kabul ettim teklifi.

Tüm kanalları açık 1 ayın sonunda birden yayın kesildi. Yine aradım digitürk'ünüz 1 ay dondurulmuş dediler. Nasıl olur? neden ki? sorularına bir türlü yanıt alamadım. Ki o sırada bir yurtdışı seyehatine çıkacağımdan çok da kovalayamadım. Her akşam ailemle o kadar sohbet etmiyorum telefonda ne de olsa. Seyehatin ardından evime döndüğümde hadi açalım bakalım ne varmış diye televizyonu açtığımda bu defa sinyal seviyesindeki azalma nedeniyle yayın yoktu. Ne mi yaptım? Tabi ki digitürkü aradım. Kolay kurulum vs bildik yöntemleri denedik olmadı.
"sizin paket tanımınız yapılmamış" dedi müşteri temsilcisi. Yıllardır devam ettiğim aynı paketten devam etmek istiyorum dedim. Bu da çözmedi sorunu. Teknik servise yönlendirelim dediler. Olur dedim.

Birkaç gün sonra arkadaşlarım apartman kapısında buldukları bir notu bana ilettiler. "geldik evde yoktunuz" yazıyordu notta, ardından digiturkten "teknik servis talebiniz geri alınmıştır" gibi bir sms geldi. Ne mi yaptım? Teknik servisi aradım. Bizde öyle bir talep yok, kutu eskimistir, 19.30a kadar açığız kutuyu getirin dediler. "degistirelim de bende yayın yok gelmeniz gerekmiyor mu?" dedim. Geliriz de o zaman servis parası ödersiniz dediler. Gerisini hatırlamıyorum. Yok hatırlıyorum. "Peki teşekkür ederim. Ben digitürkü arayacağım bu durumda" diyerek telefonu kapattım. Digitürkü aradım tekrar. (evet yoruldum ve de sıkıldım sayın okuyucu)

Neyse devam, bitmek bilmez 30 saniyelik bekletme paketlerinin ardından yeter artık iptal edin aboneliğimi, bu saçmalıkla uğraşacak vaktim yok dedim. Bu defa müşteri temsilcisi, peki işleminizi yapıyorum, ancak bir sonraki fatura döneminden itibaren işleme girecek dedi. Nasıl yani dedim? Ben yayını izleyemiyorum bunun için sizi arıyorum, sorunum çözülmüyor, iptal edin diyorum ve siz izleyemeyediğim yayın için fatura kestikten sonra mı aboneliğimin iptal edileceğini söylüyorsunuz bana? Sanıyorum kayıt altındaki bir görüşme olduğundan bir türlü yanıt alamadım. Müşteri temsilcisi bu cümleyi bir türlü tekrar edemedi bana. Prosedür vs laf kalabalığı yapıp durdu. Sonunda tüketici hakları yüksek hakem heyetine gideceğimi böyle saçmalık görmediğimi söyleyip kapattım telefonu.

Biraz daha yatışıp ff'den aldığım tavsiyeler doğrultusunda son kez aradım. Ancak yetkili birine ulaşmak yerine reklam jingleları dinledim. Kapattım. Ancak henüz pes etmedim. digi digi digi digi digi

20 günde ne çok şeyi özleyebiliyormuş insan

2009-06-02T12:59:00.000-07:00

chicago, millenium park

13 mayısta başlayan Amerika macerası 3 şehir ziyaretiyle heyecanla sona erdi. Bu yetmedi döner dönmez görevli olarak Balıkesir'e gittim. Şimdi 2 gecedir evimdeyim. Ancak uyanırken hala daha New York'tayım sanarak uyanıyorum.

Amerika'ya ilk seyehatim olmasına rağmen sanıyorum özellikle biz Türklerin hiç yabancılık çekmeyeceği bir ülke olduğunu söyleyebilirim. Çocukluğumun pazar sabahlarının kovboy filmlerinden, hollywoodun çılgın takipçisi olmamıza kadar pekçok nedenle sokaklar, binalar, mekanlar, günlük yaşam alışkanlıkları hatta yüzler hep tanıdık. Zaten bildiğim şehirlere seyehat gibiydi ilginç bir şekilde. Diğer yandan oradaki yaşama canlı tanıklık etmek yine de ilginçti. Tabii ki uzaktan takip ettiğim müzeleri görmek de ayrı bir keyif. Sonuçta gidilip görülesi, hatta bir süre yaşanılası bir memleket olduğunu söyleyebilirim. Chicago ve New York şimdi daha anlamlı, daha farklı gözümde. İlk fırsatta tekrar dönmek umuduyla ayrıldım. Yine de 20 günde ne çok şeyi özleyebiliyormuş insan...

university of texas, austin

Amerika macerası ile ilgili detayları biri Devletşah'ın, bir diğeri Burak Bayburt'lunun istek yazısı olmak üzere, birkaç maddeleme dizisi halinde madde bağımlısında bulabilirsiniz. Yakında...

new york

SansüreSansür Yay Hareketi

2009-05-10T13:31:00.000-07:00

Link:

Yay! Hareketi, adı üstünde, yaymaktan geliyor. Sanal ortamda, gerçek hayatta, elimizden geldiğince tepkimizi yaymak anlamını içeriyor.
Bu doğrultuda, elimizde çeşitli malzemelerimiz ve yönetmen arkadaşımız İlkay Kopan’ın çektiği videolarımız var. 11 Mayıs itibariyle, videolarımızı, manifestomuzla beraber bloglarımızda yayınlayarak, ortak bir mesaj vermeyi hedefliyoruz. Aynı gün, aynı mesajla ortaya atılarak kamuoyunun dikkatini çekmeyi amaçlıyoruz.

Link:

Öte yandan, videolar ve banner’lar sanalda yayılırken, gerçek hayatta da boş durmuyoruz tabii ki. Tepkimizi internetten çıkarıp, dışarıda da göstermek için poster ve sticker gibi malzemelerimizden faydalanacağız. Amaç belli: Sansür, her yerde karşınıza çıkabilir. Malzemeler de bu doğrultuda hazırlandı, boşlukları malzemeyi kullandığınız yere göre yazabilirsiniz.

Örneğin, posteri bir restorana astınız, boşluğu “Bu restorana erişim engellenmiştir” şeklinde doldurabilirsiniz.Bu fikirden hareketle aklınıza yeni bir malzeme fikri gelirse, atış serbest. Neler mi olabilir? Tribünlerde “bu tribüne erişim engellenmiştir” pankartı açmak olabilir, yine mecrasına uygun mesajlarla amerikan servis, tişört, bardak altlığı, föy, stensil gibi daha pek çok şey olabilir, bundan sonrası hepimizin hayal gücüne kalıyor aslında.
Sizden tek isteğimiz, bu malzemeleri kullandığınızda ya da gerçek hayatta karşınıza çıktığında, hemen bir fotoğrafını çekip, nerede olduğu bilgisiyle birlikte bize göndermeniz. Hareketin ne kadar yayıldığını görmek ve fotoğraflarla sitemizde sergilemek istiyoruz.
Kısıtlı sayıda malzeme elimizden bulunuyor. Bir süre için bize yazarak malzeme temin edebilirsiniz ya da doğrudan bu sayfadan indirip, kendiniz basabilirsiniz.

Link:

Viral malzemelerin hepsine ulaşmak ve indirmek için tıklayın.

Tesekkur Ederim

2009-05-10T09:50:00.000-07:00

Geçen yılki doğumgünümün bir kabusa dönmesinden sonra bu yılkini doğrusu biraz korku ve endişe ile beklemeye başlamıştım. Hayat ne süprizler hazırlamış hiç bilemiyorsunuz çünkü. Neyse ki kazasız belasız atlattık bu yılı. Kazasız belasız olmasının yanısıra bir sürü hoş süpriz de vardı elbette. Gece yarısı başladı kutlama, hergünbiri için yazdığım yazının yayına girmesi için hazırlık yaparken telefonum çaldı, annemdir kesin diye açtım bir doğum günü şarkısı çalmaktaydı. Bu ilk kutlamadan sonra ilginç bir şekilde gün içinde ne kadar telefon kutlaması geldiyse şarkılarla geldi. Doğumgününde kişiye özel konser kadar keyiflisi yok. Herbirinizde büyük sahne potansiyeli görüyorum :)) Çok teşekkür ederim. Friend feed'de açılan postun altına yorum yazan, like eden, facebooktan mesaj atan, duvara yazan herkese yine ayrı ayrı teşekkür ederim iyi dilekleri için. Yine Friend feed'den yayınlanan, nice digitalart çalışmalarını hala daha açıp gülüyorum. Teşekkür ederim çok tatlısınız :))

Gun içinde ofisin koşturmasından fırsat bulanların ilginç (tek kisilik pasta, helva pasta, brownie pasta gibi:) kutlamaları mutemadiyen gülümsememe neden oldu. Bir de iki kargo geldi ki gülsem mi ağlasam mı şaşırdım doğrusu. İlki mezun bir öğrencimden, kendi elleriyle yaptığı (kendisi memnun olmasa da benim bayıldığım) bir kutunun içinden küçük prens çıktı. İnsan kendisiyle ilgili detayların böyle zamanlarda hatırlanmasından inanılmaz büyük bir mutluluk duyuyor. Diğer kargoda ise bir kitap vardı. Kitabın kendisi kadar içinde yazan mesaj etkiledi beni. Ne kadar teşekkür etsem azdır, o an hissettirdikleri için.

Günü böyle mutlu mesut tamamladıktan sonra yemek yemek için sözleştiğim arkadaşlarımla buluştuk. Aksiyonsuz doğum günü olur mu? Benimkisiyse olmaz tabi. Yemek mekanında sinema festivaliyle ilgili bir aktivite vardı. Biz de katıldık kimimiz senaryo yazdı, kimimiz jüri oldu. Ve sanıyorum iki jüri üyesinin torpiliyle benim bilim-kurgu fantazi senaryom ödüle layık görülen 2 senaryodan biri oldu. (Masanın üstünde bazı yerleri yağlanmış kağıda bir galaksi çizmiştim. Yağ lekelerini gizlemek için). Ödül olarak birimiz Taps'ten 1 yıllık yemek, birimiz de 1 yıllık ücretsiz sinema kazandık (ki bu ben oluyorum). Buraya kadar herşey normal. Ta ki mikrofonu bana uzattıkları ana kadar. Pelinsu Pir ve Levent Tülek'e bizim bizim masayı gösterip, sinema festivalini işte bu masa düzenliyor diye ağzımı açıncaya kadar. Evet bizim masada festival ekibinden olanlar vardı. Ancak "rakip" festivalin ekibi değillerdi. Buradan bir kez daha açıklıyorum ki rakip festivalden haberim bile yoktu. Bildiğim, 11. Eskisehir Uluslararası Film Festivali, ve bunu Anadolu Üniversitesinin düzenlediği. Devirdiğim dev çamı ancak masaya döndüğümde farkettim. Neyse ki nazik insanlarmış onların etkinliğini bizimkine katmama tepki göstermediler. Binlerce komplo teorisiyle oradan ayrıldık. Bir doğum gününü daha böylece geride bıraktım. Teşekkür ederim...

Bir Sayfa Açın!

2009-05-07T05:16:00.000-07:00

birsayfaacin! from bir sayfa acin ! on Vimeo.

Türkiye' de nüfusa oranla, günlük kişi başına ayrılan okuma süresi 13 saniyedir! Diğer Avrupa Ülkelerinde bu süre 24 dakikaya kadar ulaşmaktadır.

Bir Sayfa Açın Kampanyası ile ilgili bilgi almak ve destek olmak için tık tık

2009 Blog Odulleri

2009-05-03T09:48:00.000-07:00

Madde Bağımlısı ödül alırken (Fotograf: Sunipeyk)

Elma+alt+shift ödül alırken (Fotograf: Sunipeyk)

Sıcağı sıcağına yazayım yoksa ya detayları atlayacağım ya da üşenip yazmaktan vaz geçeceğim. Dün (evet sanırım dündü, artık uyku düzensizliğim had safhaya ulaştığından zaman kavramını çok farklı algılamaya başladım) BÖ! 2009 Blog ödülleri, ödül töreni vardı. Mesleğimle ilgili herhangi bir ödülü almak için bu kadar heyecanlanmamıştım doğrusu.

Yarışma süreci hayli zorlu geçmişti. Henüz çok yeni bir blog olmamıza rağmen, yılların iddialı bloglarıyla yarışmaya kalkışmıştık, boyumuza posumuza bakmadan. Doğrusu çok da keyifliydi bu kadar iyi bloglarla yarışmak ve böyle bir 1. elde edebilmek. Madde Bağımlısı ilk ulusal başarısını aramızda bazı hainler olmasına rağmen kazanmış oldu böylece. :)

Tören sırasında, Friend Feed'den hergün sohbet edip, ne zaman nereye gittiğini, hangi gün kendisini nasıl hissettiğini, neleri sevip, nelere kızdığını bildiğim, artık neredeyse yanı başımdaki arkadaşlarım kadar tanıdığım duygusuna kapıldığım insanlarla gör-üştüm. Bu hala biraz garip gelse de artık alışıyorum sanırım. Devletşah ve eşi Barış Özcan, Yusuf Ozan Taşdemir, Uğur Özmen, Davut Topcan, Murat Kahraman, Tunahan E. Bilgin (rbwr) bu tören sırasında ilk kez fiziksel varlıklarını görerek sohbet etme fırsatı yakaladıklarımdı. Tunç Kılıç, Ömer Enis Şen, Süleyman Sönmez, Onur Yüksel, Özgür Poyrazoğlu ve dünya tatlısı kızı Zeynep, Fatih Taşkıran yine maceralarını takip edip varlıklarına şahit olduklarımdı. tabi Elma'nın Tolga Güleç'iyle de tanışmış olduk bu arada. Sunipeyk, Gülnur- Çağatay Öztürk çifti, Burak Dönertaş, Elifile görüşebildiklerimdi. (ismini unuttuklarım olduysa affola, uykusuzluğuma veriniz rica ederim)

Aygül ve Yalçın'la da aylar sonra görüşebildik. Bigu'dan tanıdığım, fotoğraflarını beğendiğim Selj'in kamerasının önüne geçme fırsatı da bulmuş olduk :).

Tören hayli hareketli geçti doğrusu, Eray Endeş, Burcu Şensoy ve BÖ! ekibine birkez de buradan teşekkür ederim. Harika bir organizasyon gerçekleştirdiler.

Törenden sonra kalabalık bir grup halinde yemeğe gittik. Ve masamız (en azından bizim taraftaki bölümü) kuzu şiş tercih etti. Yemek boyunca Devletşah ve Barış Özcan'la sohbet ettik. Masa bizim katılımızla hayli büyüdüğünden diğer ucuna yetişmemiz mümkün olmadı. Burcu'yla ayaküstü harika bir proje fikri geliştirdik. Önümüzdeki dönem web tasarımı ve interaktif grafik tasarım dersi alacak öğrencilerin işi bir kademe daha güçleşecek ve keyiflenecek elbette. Her ne kadar bu güzel haberi Deniz'e (Edincik) yetiştirip sataşma eylemim sonucu yere kapaklanan ben olduysam da hala pişman değilim kendisiyle uğraştığım için :))

Yemekten sonra gecenin kalanı için program yapıldı. Fırat, Kasım ve Tolga tekrar buluşmak üzere bizden ayrıldılar. Uğur hoca bütün centilmenliğiyle benim olmayan yön duyguma rağmen Fırın sokaktaki evi buldu bu sayede çantamı alıp, Deniz ve Zeyneple birlikte diğerlerine katılmak üzere yola çıktık. Uğur Özmen'e bir kez daha teşekkür ederim. Gecenin kalanını, Aygül-Yalçın, Selçuk, Halime-Fırat, Deniz, Zeynep ve Kasım'la Reasurance'da rock çalan tek barda mütemadiyen dans ederek geçirdik. Illustrasyonlarını büyük keyifle takip ettiğim, Halime Keskin'le de böylece tanışmış olduk ki kendisi aynı zamanda Fırat'ın da eşi. 38 saatin üstündeki uykusuzluk (arada 3 saat trende, 2 saat evde uyumuştum), yol yorgunluğu ve koşturmacaya rağmen çok keyifli bir geceyle 2009 Blog Ödüllerini geride bıraktık...

Yalçının öyle durması sizi aldatmasın gecenin videoları elimde :)

Dedikodu

2009-04-29T15:11:00.001-07:00

Bugün sıradan günlerden biriydi, lakin değişen havadaki iyonların yanı başındaki iş yığınına bir de domuz gribi yüzünden belirsiz hale gelen Amerika seyehati eklenince çemkirik bir moda girdim. Neyse ki sevgili elifbb'nin telefonuyla biraz olsun neşem yerine geldi. Animasyon bölümüne bilgisayar oyunları ile ilgili bir sunuş yapmak, kendilerini tanıtmak için gelmişler. Birlikte vakit geçirip görüşemediğimiz zamanları kısaca özetledikten sonra yine ofise döndüm.

Bir süre sonra Nebiş geldi. Onun da hiç keyfi yoktu. Havadan evet havadan diyip kendimizi avuttuktan sonra hemen eve gitmek yerine birşeyler yiyelim dedik, bezginlik, tembellik ve miskinlikten ikimize de araba kullanmak ağır işçilik gibi geldiğinden okulda, akademik kulüpte yemeğe karar verdik. O yorgunluk ve bıkkınlığa rağmen asansörde başlayan aralıksız söylenme, sohbet ve dedikodumuz yemek boyunca sürdü. Kulüpte sadece birkaç masa doluydu. Konudan konuya atlıyor, o konunun içinde geçen herkes hakkında konuşuyorduk. Elbette kötü niyetli dedikodular değildi bunlar öyle olsa yazmazdım zaten :p. Jam session tadında çok senkronize bir sohbetti doğrusu. Bir ara hemen arkamızdaki masada bir adamcağızın oturduğunu fark ettik ancak bu bizi değil durdurmak hızımızı bile yavaşlatmadı. Bir süre sonra adamcağız kalktı ve "iyi akşamlar" dileyerek kulüpten ayrıldı. Biz de ona aynı temennide bulunduk ve birbirimize baktık. İkimiz de kendisini tanımıyorduk. Sorun onun bizi tanıyor olması riskiydi. O iyi akşamlar dileğinin içinde "yuh amma çekiştirdiniz be" alt okumasının yer aldığını düşünüp bir süre kendimizle dalga geçtikten sonra sohbetimize kaldığımız yerden devam ettik.

23 Nisan Özel, Onat Birsen

2009-04-22T15:02:00.000-07:00

Blogumu 23 Nisan'da kime emanet etsem diye düşünürken aklıma İletişim Bilimleri Fakültesi akademisyenlerinden sevgili arkadaşlarım Özgül ve Haluk'un oğulları Onat geldi. Benim apartman komşum kendisi aynı zamanda. Yıllar önce Onat'la ilk kez bir otobüs seyehatinde tanışmıştık. Erkek çocuklara has bir tutkuyla, o gece uykusunda otobüsün motor sesine eşlik edecek kadar otobüsleri, iş makinalarını seviyordu. Şimdi artık büyüdü, okullu oldu. Ve bu güzel bayramın olduğu gibi bugün bu blogun da sahibi Onat, lafı fazla uzatmadan sözü ona bırakıyorum.

Onat Birsen,
Bugün bayram ve yine gösteri yapacağız. Her yıl aynı gösterileri yapmaktan ben çok sıkıldım.

Bence bu sefer büyükler gösteri yapmalı, çocuklar izleyip eğlenmeli. Büyükler hep kendilerini düşünüyorlar. Atatürk 23 Nisanı çocuklara armağan ettiği için kıskanıyorlar. Oysa bu çok yanlış çünkü bütün bayramlar onların. Bizim sadece bir bayramımız var. Diğer bayramlar hepimizin olduğu halde yine çocuklar gösteri yapıyor, büyükler izliyor.

Ben şöyle bir bayram istiyorum: Anne ve babalar bizim için sürpriz bir gösteri hazırlamalı bizler de seyredip eğlenmeliyiz. Bugün çocuklar istediğini yapmalı. 23 Nisan’da çocuklar için yapılan şeyler bedava olmalı. Çocuklar için geziler düzenlenmeli, bu gezilerde istediğimiz oyuncaklar ya da yiyecekler getirilmeli, geziler bütün gün sürmeli. O gün çocuklar istediği kadar şeker yemeli. Büyükler çocuklarla oyunlar oynamalı, onların oyunlarına katılmalı. Çocuklar büyüklerine bir şey sorduğunda sen kendin bir dene diyip televizyon izlemeye devam etmemeli.

Not. Her kelimesine içtenlikle katılıyorum :)

23 Nisan'da Bu Blog Kimin?

2009-04-15T06:47:00.000-07:00

Bu yıl Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı, 23 Nisan’da blogumda benim yerime bir ufaklık yazı yazacak. Belki kendi yaptığı bir resmi paylaşacak sizlerle bilemiyorum. Keyfi ne isterse. Biz de belki bu arada düşünme fırsatı buluruz ki başka hangi ülkede, başka hangi lider çocuklar için bayram ilan etmiş bir günü? Hımmm bulamadım. Biraz daha düşünelim en iyisi.

Bu güzel fikri ve uygulamasını sevgili Müge Cerman'dan öğrendim. Dileyen herkes bu uygulamaya katılabilir. Çok keyifli olacağını düşünüyorum. Teşekkürler Mügecim.

Every year, the children in Turkey celebrate this “23 April Sovereignty and Children’s Day” as a national holiday. The importance of April 23 as a special day of children has been recognized by the international community. UNICEF decided to recognize this important day as the International Children’s Day. I will share my blog to children at 23rd April :)

idea and widget: Cankız Onur Kum

Kağıt Uçak

2009-04-09T07:51:00.000-07:00

Dün Meltem'in doğum günü nedeniyle yeni açılmış, EskiMeyhaneye gidip, meze, balık ve rakı içinde yüzünce, sabahın kör vaktindeki derse gitmek, üstüne bütün gün ofis işleri doğrusu çok çekilir değildi. Taki saat 15.00'teki Sivil Havacılık toplantısına kadar... Ne zaman diğer kampüse gitsem aynı şey oluyor işte. Belki hava'sından, kahvesinden, çayından, hocalarının bitmez enerjisinden belki de, küçük bir ihtimalle de uçakların arasında olmaktan sanırım. Ne kadar uyuzluk çökmüş olursa olsun üstüme heyecan kaplıyor yeniden hücrelerimi. Seviyorum uçma fikrini, uçmayı. Hem de çok.

Toplantı sonrası bahçedeki son çay molasında F4, Türk Yıldızları, Fransız akrobasi takımı, uçuş anıları, havacılık şenlikleri detayları arasında ne kadar zaman keyifle kaybolduğumuzu hatırlamıyorum bile. "izninizle biz artık dönelim" cümlesini söylerken üzülerek ayaklarımın beton zemine basmakta olduğunu farkettim. Bu baş döndürücü bahar günü ancak uçsaydık daha güzel olabilirdi. Bir kez daha şu sözü hatırladım. "Bu okul ilk kurulduğunda, kağıt uçağımız bile yoktu. Şimdi bir filomuz var." Anadolu Üniversitesi, Sivil Havacılık Yüksekokulu büyük bir hızla büyümeye devam ediyor. Artık havaalanımız da var. Birbirine kenetlenmiş, inanılmaz bir uyum içinde, büyük bir inançla çalışan, hayli yüksek enerjili, -içtenlikle- güler yüzlü personeli ile her geçen gün çok daha güzel projelere imza atıyorlar. Biz de yaydıkları o güzel enerjiye ortak olup, onlarla çalışmanın keyfini çıkarıyoruz.

MediaCat’in muhteşem kapağı!

2009-04-02T15:05:00.000-07:00

Elma+Alt+Shift'ten aynen alıyorum. Fırat altına imzamı atacağım harika bir yazı yazmış.

Atatürk’ün Harf Devrimi’ni yansıttığı bu en önemli fotoğraflarından biri, MediaCat dergisi ve M.A.R.K.A. reklam ajansı tarafından saçmasapan bir şekilde, dünyayı işgal etmekten başka bi boka yaramayan Amerikan başkanının kafasıyla yerle bir olmuş. Tepki almayı başardınız mı? Evet… Yaratıcı mısınız? Kesinlikle hayır… Sığ mısınız? Ona ne şüphe…

Ayrıca MediaCat’in tepkileri öngörerek yaptığı açıklama da takdire şayan: “Mustafa Kemal Atatürk nasıl liderliği ile Türk milletini ayağa kaldırarak ileriye taşıdıysa, Obama’nın da aynı şeyi Amerikalılar için yaptığını vurgulayan tasarım sanatçımız, yenilikçilik ve yol göstericilik bakımından Obama’nın da Atatürk’ün yolunu izlediğini bu kapakla anlatmak istiyor.” Devamı şurada.

Obama’nın ve diğer Amerikan başkanlarının tek yaptığı halkı için başka ülkeleri işgal etmektir. M.A.R.K.A.’nın başındaki adam nasıl olur da işgalci bir başkanla, yenilikçi bir lideri aynı kefeye koyabilir? Ne zamandan beri böyle önemli değerleri yok saymaya başladı reklam dünyası da? Bu kadar mı aciz ve onursuz bir toplum olduk biz? Tek önemli değerimiz Atatürk’tü ve onu da alaşağı etmeye çalışıyorlar. Gerçekten bıktım bundan.

insanlar zalimdir

2009-04-01T11:19:00.000-07:00

Bu sabah, güneşli ve pırıl pırıl bir Ankara sabahında, Amerikan Büyükelçiliğinin vize sırasındayken kendi aramızdaki geyik seviyesindeki artışa paralel olarak keyfimiz yerindeydi. Meltemle akıllara zarar espriler ve komplo teorilerine Alper'i alet edip eğlenirken sıra dışından bir bekleyenin olduğu görevli kadına söylendi. Kadın o sırada kontrol ettiği Alper'in kağıtlarını bırakıp bekleyenlere yöneldiğinde sadece 2 saniyeliğine onu gördüm. Bir poşu ve siyah bir atkının altına gizlenmeye çalışan yüzünü önce. O anda yalnız ben değil bütün sıra, görevliler, avludaki herkes onu farketmişti. O küçük avluda birden konular değişti, konuşmalar fısıltılara dönüştü. Herkes ondan söz ediyordu. Ona çok yakın bir mesafede hem de. Sonra ellerini farkettim. Yumruk yapıyordu ellerini, ardından tekrar rahat bırakıyordu parmaklarını. Elleri yaşının en fazla 20 civarı olduğunu söylüyorlardı, uzun boylu, incecik bir erkek çocuktu işte.

Gişenin önünde ancak birkaç adım geride duruyordu. Onun hemen önünde gişeye dayanarak güç toplayan bir kadın, gişe memurunun sorularını yanıtlayan bir de adam vardı. Kadının yüzüne belli ki vaktinden önce yerleşmiş çizgilerle ve gözlerindeki derin keder onun annesi veya ablası olabileceğinin işaretiydi. Üçü de yorgun, üçü de çevredekilerindeki öznesi oldukları uğultularından rahatsızlardı. O anda neler düşündüklerini, ne hissettiklerini tahmin etmek çok güç. İskenderundan geliyorlardı. Doktorlar enaz altı ay tedavi önermişlerdi. Ne kadar süreceği belli değildi tedavinin. Evraklarını bırakıp içeri geçtiler. Onlarla ilgilenen gişe memuru beni çağırdı. Kadının yüzü allak bullaktı. Belgelerimi aldı ama bir süre bakamadı. Derin bir nefes alıp kendini toparladı, gözlerime bakıp inanılır gibi değil dedi ve evraklarımı kontrol edip içeri girmem için kapıyı açtı. Bekleme salonuna geçip oturduk, O da başındaki poşuyu ve atkıyı çıkarıp bizim oturduğumuz sıranın başına oturdu. Belki de içeride meydan okuyordu herkese. Hala daha dönüp uzun uzun onu süzenlere. Gözleriyle ağır ağır, bencilce taciz edenlere, insanların zalimliğine meydan okuyordu. Elçilik görevlileri ona öncelik tanıdılar. O ve beraberindekiler 10 dakika içinde vize görüşmesini yapıp gittiler.

Hayat bir anda normale döndü. Sanki hiç yoktu. Sanki kimse meraklı bakışlarıyla onun canına okumamıştı kısa süre önce. O zaman aklıma bir arkadaşımın sözü geldi. İlk duyduğumda çok sert gelen bir sözdü. "Cenazelerde ağlayanlar eğer cenaze sahibi değillerse ya kendi acılarına yada kendi korkularına ağlarlar. Bunun farkında bile olmadan üstelik." demişti. Yok canım demiştim, çok acımasız bir yargı, yakınının acısına da ağlarsın diye düşünmüştüm. Bugün yanıldığımı anladım. Belki bir kemik hastalığıydı, belki de doku bilemiyorum. Ancak incecik vucudunun, ellerinin, ayaklarının, bacaklarının düzgünlüğüne tezat, kafasının yerinde büyük bir kaya taşıyordu. O'nun suratı ve kafası büyük bir kaya parçasıydı.

Bu sabah Paris caddesindeki o küçük avluda ve sonrasında o salonda kimse onun ne hissettiğine aldırmadı. Acıdılar bütün acımasızlıklarıyla. Ve meraklarına yenilip onu taciz etmek pahasına gözlerini ona diktiler. Çok üzüldüm, çünkü herkesin başına o veya bu şekilde gelebilir yaşadıkları. Bir şekilde birileri herhangi bir nedenden ona diktikleri bakışları kendilerine çevirebilir. Bütün bu düşüncelerle dolu olarak Eskişehire döndüm. Bugün bir insanın acısının diğerlerinin sadece korkularını ve meraklarını beslediğini, çok masum olduklarını düşündükleri anlarda bile çok ama çok zalim olabileceklerini öğrendim.

Bir garip

2009-03-17T10:41:00.000-07:00

Bir garip herşey. Havadan mı sudan mı yoksa yıldızlardan mı bilmiyorum. Buradayım ama sanki değilmişim gibi. Çalışıyorum ama sanki çalışmıyorum aslında. Müzik dinliyorum ama dinleyen ben değilim. Herşey bir farklı görünüyor gözüme aynı oysa. Hem mutluyum nedensiz yere hem de mutsuzum garip bir şekilde. Geçiş mi bu kalıcı mı? Güzel birşeyler olacakmış gibi oluyor da aynı zamanda. Bir garip son zamanlarda herşey.

Do not stop the motion

2009-02-08T10:50:00.000-08:00

Doğumgününde de çalışmam gerektiğinden minik kuşum annesi ve babannesiyle bana süpriz yaptı ve Eskişehir'e geldi. 3. Doğumgününü kutlamak için :) En son yazın saatlerini tepesinde zıplayarak geçirdiği armut koltukla da hasret giderdi tabi :))

Vicky Cristina Barcelona

2009-01-21T13:53:00.000-08:00

Hiçbir şey yapmak istemiyorum şu son 2 haftadır neden bilmem. Bu nedenle "eve gidip çalışmam gerek" diye ofisten çıkasım da yok pek. Ofisten çıkma kısmında sorun yok aslında eve gidesim yok diyelim. Hal böyle olunca tıpkı benim gibi sancılı bir tez sürecini hücrelerinde hisseden (o benden önce kurtulacak pazartesi teslim ediyor ne de olsa yüksek lisans tezini) sevgili Meltem bugun msnden taciz edip hadi barselonaya gidiyoruz diyince de tabi ki karşı koymadım.
----spoiler----spoiler----spoiler----spoiler----spoiler----spoiler----spoiler----spoiler----spoiler----
Hazır Woody ile ilişkimiz de Match Point'le düzelmişti. Bu yeni film iyi gelebilirdi haleti ruhiyeme. Lakin heyhat! hiç de öyle olmadı. Barcelona, Gaudi, sıcacık ispanya güneşi ve ispanyolcanın güzelim akustiği, uzun zaman dilimlerini anlatırken kurtarıcı olan anlatıcı denemesi (Barry Lydon benzeri) Woody'nin testoseron seviyesine kurban gitti. Efendim Amerikalı iki hanım kızımızın Barselona yaz tatilini konu eden filmimizde bir Woody Allen klasiği olarak elbette ki ilişkiler işlenmekte. Bu kızlarımızdan esmer, çilli suratlı, küçük göğüslü olan Rebecca Hall tarafından canlandırılan Vicky tabi ki daha tutucu, mantıkla hareket eden bir karakter, diğeri ki Match Point'te iyi bir performans sergilemiş olan Scarlett Johansson'un oynadığı Chistina ise sahte şarışın, iri göğüslü, özgürlükçü, aşkın tutku ve acıdan ibaret olduğunu düşünen, arayışlar içinde bir hatun kişi. Bu iki zıt karakterli arkadaş yaz tatilini geçirmek ve Vicky'nin Katalon kültürü üzerine olan yüksek lisans tezini tamamlamak amacıyla Barselona'ya gelirler, olaylar gelişir. Gelişir de filmin tamamında hah tamam şimdi şunu söyleyecek film bana beklentisi içindeki izleyici avucunu yalar. Çünkü film böyle birşey söylemez. Yine aşkın bittiği, sevginin sürdüğü ilişkiler, güvenli bir evlilikle sonuçlanan ve memnun olmadığı halde bu hayata kendini mahkum eden kadınlar, şarap, ispanyol gitarını biraraya getirdikleri anda kendilerini Javier Bardem'in oynadığı Juan Antonio Gonzalo'nun kollarına atmaktadırlar. O kadar ki ikişerli mümkün olsa üçerli gruplar halinde. Ressam olan Juan esasen Penelope Cruz'un canlandırdığı çılgın, gelgitler içinde kaybolmuş, intihar eğilimindeki Maria Elena'ya aşıktır. Hatta daha yeni boşanmışlardır. Tam Juan bir gecelik Vicky kaçamağı ardından Cristinaya yoğunlaşıp onunla birlikte yaşamaya başlar ki bir gece ansızın Maria Elena çıkagelir. Juan eve getirir çünkü onu da. Yok adam öyle kötü niyetinden değil, tersine eski eşi Maria intihar girişiminde bulunduğundan sahip çıkmak adına getirir eve. Sınırlarını çizer tabi, "ingilizce konuşacaksın evde Cristina kendini kötü hissetmesin" der. Cristina ve Maria ufak bir itiş kakıştan sonra samimiyeti her erkeğin hayallerini süsleyecek seviyeye kadar getirirler. O kadar ki Maria'nin tavsiyesiyle manuel bir fotoğraf makinası edinen Cristina dijital makinayla çektiği önceki fotoğrafları bile!!! (evet Woody yakalandın dikkatli gözlere) karanlık odada banyo eder. Tabi Maria ile bir karanlık oda fantazisi yaşamasına neden olur bu fotoğraf baskıları. Neyse ki Juan bunu pek anlayışla karşılar çünkü Cristina da onun zaman zaman Maria ile sevişmesini anlayışla karşılamaktadır. Bu gayet "normal" girift ilişkiler yumağındaki kadınlar tatminsiz, mutsuz, heyecan peşinde ve adamlar her zamanki gibi aşkın, şevkatin peşinde masum bireylerdir. Kadınların çevirdiği dolaplardan bi-haber öylece yaşamaktadırlar. Kadın gelir kabul eder, gider ona da peki. Peki ya seks? elbette bu da Woody Allen tarzı bir hizmettir adamların kadınlara sundukları. Asıl aradıkları sevgi ve şevkattir oysa ki. Herşeyi kadınlar yapar, adamcağızlar pek bir edilgendir esasen. Filmin sonunda ne mi olur? Hiç! vicky ile cristina, cristinanın "materyalist pis ülke" olarak tanımladığı amerikaya geri dönerler. Ah Woody ah! değilim ama zorla feminist yapacaksın sen beni.

Yine söylenerek çıktık biz Meltemle sinemadan. Ve sevgili Alper yine pek bir suskundu...

Max Factor

2009-01-20T14:31:00.001-08:00

Oglen ofise geldiğimde MaxFactor'den daha doğrusu Max Factor Proje Ekibinden gelen kargo masamda duruyordu. Yılbaşı süsleriyle dolu şık hediye paketi içinde bir tane de False Lash Effect Mascara vardı. Çok işlevli asistanım Aytaç dağınık masamdaki paketin fotoğrafını çekti hemen. Ben de uzun günün ardından evime gelip varolan makyajımı temizleyip, bu yeni ürünü denedim. Bu tombul tasarımlı maskaranın fırçası da oldukça tombul ve bütün marifet sanırım bu yeni fırça tasarımında. Paketten çıkan indirim kuponlarını arkadaşlarıma ve sevgililerine minik bir jest yapmak isteyenlere bu yeni, takma kirpik etkili, sevimli maskarayı tavsiye etmek amacıyla dağıtacağım. ;)

Bugün

2009-01-15T06:36:00.001-08:00

Bugun cok özel bir gün benim için. Ayni zamanda çok da güzel. Özel olması nedeniyle neden özel olduğundan bahsetmeyeceğim. Ancak güzel bir gün çünkü bugün biricik kardeşimin doğumgünü. Çocukken ve hatta biraz daha büyüdükten sonra da mütemadiyen itişip, çekiştiğim biricik kardeşimin (tamam tamam itiraf ediyorum. hala aynı risk mevcut. her daim can ciğer kuzu sarması değiliz elbette, zaten aile olmak da böyle bişey değil mi?).

Annemin kardeşini hırpalama bak büyüdüğünde çok üzüleceksin böyle yaptığın için uyarılarına aldırmadan bölünen ilginin, sevginin intikamının peşinde geçti çocukluğum. Onun ise yaptığı birşey yoktu, güzel ve uysal bir çocuktu benim tersime. Ben ağaçlara tırmanıp, mahallenin azmanlarıyla didişmeyi severken, beni dizginlemesi için bana emanet edilen kardeşim "burada otur ve beni bekle" dediğim yerden kımıldamazdı saatlerce. O, bu saf, temiz çocukluk döneminde biricik ablasını takip ve taklit etmek dışında bir etkinliğe bulaşmazdı. Öyle hin ve yaramaz bir çocuk değildi kısacası. Bense her fırsatı değerlendirip, banyodan çıktığında "ahahaahahaha artık saçların sarı değil senin de siyah oldu. ahahahaahaa bak aynaya bak!" diye en azından canını sıkıp ağlatmaya çalışırdım. Gerçi bugünlerin intikamını baya baya aldı kendisi bir süre sonra, arkadaşlarımın suratına "çöp yok" diyerek kapı kapattığı zamanları hala anıyoruz. Neyse, günler böyle geçip giderken ne zaman boyu benim boyumu geçti, ne zaman popularitesi benimkini solladı çok net hatırlamıyorum doğrusu. (belki de hatırlamak istememişimdir;) O geçiş döneminden hatırladığım arkadaşlarımdan edindiğim Judas Priest kasedini evde bangır bangır, defalarca dinlediğim ve sevgili kardeşimin "bu ne beeee kapat şunu" diye arıza çıkardığıydı. Ne ilginçtir ki yine bir doğumgünü arifesinde, kızılay'daki kıvılcım müzikten kıpkırmızı bir ibanez'le eve geldiği zamandan çok uzak değildi bu dönem. Evet bir canavar yaratmıştım. o temiz çocuk gitmiş, yerine yırtık pırtık kıyafetler giyen, uzun (çirkin) saçlı, (en beteri şimdi geliyor) trash metal müzik yapan bir yaratık gelmişti. Ne kabus! Bu dönüşüm döneminde, kendisinin "lead guitar" olarak çaldığı "presentment" adlı bir metal müzik grubu kurmuştu. Grubun bass gitaristi sevgili Alpay Tekin'le hala görüşüyoruz, o istikrarla aynı tarz müzik yapmaya devam ediyor. Ancak Ankara'da o dönemin önemli mekanlarından Graffiti'de düzenli olarak çalan grubu sadece bir kez dinlemeye gitmiştim. İşte bu dönem benim çevremin ve arkadaşlarımın benden önce kardeşimi tanıdıklarını acı bir şekilde farkettiğim dönemdir. :)) Evdeki küçük kardeşim dışarıda bambaşka biri olmuştu. Bir süre sonra metal müzik yerini caz'a bıraktı. (şükürler olsun!) presentment dağıldı ancak portakal vadisinde bir stüdyo açıldı. Amatör grupların gelip müzik, isterlerse kayıt yapabildikleri bir stüdyo. Bu dönemi boş geçirmeyen sevgili kardeşim bir yandan Tuna Ötenel gibi önemli müzisyenlerden ders alırken, bir yandan da ODTÜ Çağdaş Dans Topluluğu gibi gruplar için müzik yapıyordu. Hayatımız bir rutine oturup giderken bir gün eve gelip, yurtdışında okumak istediğini söyledi. Ve bu dediğini de yaptı gitti. İşte onun gittiği o gün onu ne kadar sevdiğimi anladığım gün olarak tarihe geçti. Benim küçük kardeşimin kocaman bir adam olduğunu anladığım gündü o gün. Onu ilk kez özlemeye başladığım gün. O günün üstünden 10 yıl geçti. Kardeşim Uluslararası Ekonomik İlişkiler Bölümünü bitirdi. Evlendi ve bize dünyanın en güzel armağanını verdi; minik kuşumu, dünyanın en tatlı yiğenini armağan etti bize.

dünyanın en şımarık sıpası ve babası

Şimdi kardeşim Moskova'da. Mümkün olduğunca telefonlaşıyoruz, msn, skype, mail çoğunlukla kullandığımız iletişim yolu. Bugün doğum gününü kutluyorum mümkün olan tüm iletişim yollarını kullanarak. Ona onu ne kadar özlediğimi ve sevdiğimi, hayatımın ne kadar önemli bir parçası olduğunu anlatmak derdiyle her yoldan ulaşmaya çalışıyorum.

İyi ki doğdun hayatım ve ne şanslıyım ki benim kardeşimsin. Seni çok ama çok seviyorum. Doğum günü kutlu mutlu olsun.

istanbulu cümle içinde kullandım -IV

2009-01-13T13:42:00.000-08:00

Sevgili Müge'den ayrıldıktan sonra uzun zamandır görüşmediğim bir başka arkadaşımla buluştum. Yemek için sözleşmiştik, balık benim favorim olduğundan Kıyı restorana gitmeye karar verdik. Kıyı restorandaki sıcak karşılama, mezelerin, yemeklerin lezzeti ne yazık ki servis kalitesine pek yansımamıştı ancak zaten konumuz da değil. Konumuz bir önce postta "tease" ettiğim gibi magazin. Evet efenim oturduk aperitiflerimizi sipariş ettik ve sohbete daldık. Bir süre sonra arkadaşımın uyandırmasıyla arka masamızdaki 5 kişilik grupta tanıdık bir yüzü farkettim. Hülya Avşar da orada yemekteydi. Masaya sürekli birileri uğrayıp minik paketlerle belli ki yeni yılını kutluyorlardı. O da paketleri açmadan (bence kaba bir davranış) yanındaki asistanı veya menejerine veriyordu. Bir süre sonra ki ben servise baya bir takmıştım o sırada, yan masamıza şapkalı (beyzbol) bir kadın (kapalı mekanlarda şapka çıkarılır ama neyse) gelip oturdu. Yine arkadaşımın uyarısıyla fark ettim ki Gülben Ergen gelmişti. O gelmeden önce masada Mustafa Erdoğan ve bir başkası daha oturuyorlarmış zaten halihazırda. Gülben Ergen içeri girip Hülya Avşar'ın masasından bir kişiye selam verdi. Ki bu da menejer olanmış. (ne zor işmiş bu dedikodu yazarlığı canım! hiç detay atlamacaksın) Efendiiiim ben bu sırada yemeklerin lezzetinde kendimi kaybedip, ardından geciken şarap servisine sinir olup, bir mutlu bir mutsuz çeşitli duygular içinde gidip gelirken bir süre sonra kimler katıldı dersiniz gecemize? Evet Kaya Çilingiroğlu ve kızı Zehra. Onlar yanımızdan geçerken yan masaya Gülben Ergen, Mustafa Erdoğan ve kimliğini teshis edemediğimiz 3. kişiye selamlarını eksik etmediler. Ve geçip Hülya Avşar'ın masasındaki yerlerini aldılar. Televizyon izleme özürlü olduğumdan Hülya ile Gülben'in son maceralarını bilemiyorum. Bu nedenle o gece neden aynı sırada oturdukları halde birbirlerinin suratına dahi bakmadılar, (kafalarını yana çevirseler gözgöze gelecekler o kadar yani) çevrelerindeki herkes birbiriyle selamlaşırken onlar nasıl tepkisiz kaldılar yorumlayamıyorum. Bu bölümleri bilenler zaten tamamlayacaklardır zihinlerinde, diğer benim gibi magazin cahilleriyse hayalgüçlerini kullansınlar efendim:)) Gecenin devamında biz de bir süre sonra yemeğimizi bitirip Kıyı restorandan ayrıldık. Onları kendi dünyalarında kendi küslükleri ve geceleriyle başbaşa bırakarak. 3 günlük istanbul seyehatimdeki magazin maceralarım bununla sınırlı sanıyorsanız sevgili okuyucularım yanılıyorsunuz. Bunun bir de son günü var. Bende de o güne de ufak anılar sığdırma potansiyeli ;)) bu gecelik bu kadar.

--sürecek--
House Cafe'de kimler vardı? Senaryo muydu o üzerinde çalıştıkları? ahahahahaa az sonra :))

Ayri bir yazı yazmak yerine buradan devam etmek istedim.
Istanbuldaki son günümde, ki Eskisehire dönebilmek için ancak otobuste yer bulabilmiştim ve sabahtan akşam 5'e kadar vakit bırakmıştı bu durum bana. Araya bir iki özlem giderme daha ekleyebilirdim ancak o gün pazardı. Benim de çok hareket kabiliyetim yoktu bu yağmurlu soğuk pazar gününde Istanbulda. Buluşmalar yerine telefonlaşmalarla özlem giderildi, bir dahaki Istanbul seferine sözler verildi. Günün kahvaltı sonrasını Gümüşsuyu Ulusoy'a yakın yerlerde dolaşarak geçirmeye karar verdim. Indirimdeki bir mağazayı (Benetton, Mango, Levis'ta güzel indirimler vardı), tabi ki kitapçıları (robinson hala favorim, mağazalar neyse de kitapçılarda kendime hakim olamıyorum, yine aldım tabi bişeyler, ve bir sürü nefis tasarım kitabını da not ettim almak üzere), birkaç teknomarketi ziyaret ettikten sonra istiklal caddesindeki House Cafe'de aldım soluğu.

Zencefilli bir çay eşliğinde pazar gazetelerini karıştırırken bir süre sonra yan masamdakileri fark ettim. Evet yine tanıdık bir yüz oturmaktaydı. Kerem Alışık, birinin senarist olduğunu sandığım iki hatunla yeni bir dizi senaryosu üzerinde konuşuyordu. Birinin senarist olduğundan şüphelendim zira önünde bir laptop sürekli notlar alıp, ekrandan birşeyler okuyordu. Magazin ağırlıklı istanbul seyehatim House Cafe'den ayrılıp kalabalık, soğuk ve yağmurlu istiklal caddesi kalabalığına karıştığımda son buldu. 3 günlük ziyarete de bu kadarı yeterliydi zaten. Çekimler iyi geçmişti, istanbul bütün bu soğuk ve yağmura rağmen iyi gelmişti. Artık eve, okula ve işlerin başına dönme vakti gelmişti. Bir dahaki istanbul serüvenine kadar...

istanbulu cümle içinde kullandım -III

2009-01-10T08:22:00.000-08:00

Sadık hocayla randevumuz, onun Asmalimescitteki atolyesindeydi. istiklal caddesinin taksim tarafını değil ama tünel tarafını seviyorum. Buradaki binaları ve daireleri de tabi ki. Cumartesi sabahı kendisiyle ve asistanıyla atolyesinde buluştuk. Biraz sohbet ettik çalışmanın içeriğinden ve projeden, çekimı yaptık tamamladık ve yine yağmurlu ama güzel istanbul gününe yakışır şekilde çay ve tasarım sohbetiyle renklendirdik buluşmamızı. Sadık hocaya teşekkur edip, onu işleriyle başbaşa bırakıp ayrıldık atölyeden. (çekim görüntüsü eklenecek)

Tüneldeki HouseCafeye oturduğumda tesadüfen friend feed'ten tanıştığım, istanbul yolculuğu başlamadan buluşmak üzere randevulaştığımız sevgili Müge Çerman'ı (nam-ı diğer TT) aradım heyecanla. Hemen saat ve yer kararlaştırdık. Sevgili Muge tam da beklediğim gibi zarif, esprili, inatçı (kesinlikle sevdiğim bir özelliktir), bildiğinden şaşmaz sağlam haliyle karşımdaydı. Siparişlerimiz ne zaman geldi ne zaman bitirdik ve ne kadar süre birlikte vakit geçirdik doğrusu hiç farketmedim. Muge ile konudan konuya atlayarak süren heyecanlı sohbetimiz çok keyifliydi. Üstelik bu sohbetin henüz başlarında yine ffden tanıdığım efilile de nefes nefese katıldı bize. Elifin eskisehirli olması nedeniyle hemen bir program organizasyonu yapmaya karar verildi. Elifin motivasyonu etkisiyle bu organizasyonun teması kesinlikle yemek olacak gibi görünüyor. ki benim de hiç itirazım yok bu konuda :)) Elif, geldiği gibi heyecanla ayrıldı bizden. Biraz sonra biz de Müge ile çıktık soğuk yağmurlu İstanbul gecesine.

Sevgili Müge hain soğukla savaşmak üzere tüm techizatını hazır etmişti. Yağmurlu rüzgara karşı kalkan ettiği şemşiyesinin korumasına beni de alarak Marmara Oteline kadar bıraktı. Çok sıcak ve pek tanıdık bildik bir güvenle kaplıydı şemsiyenin altı...

--sürecek--
o aksam yemegini hülya avşar, gülben ergen, kaya çilingiroğlu ve mustafa erdoğanla birlikte yedik. şaka değil! hepsi birarada, az sonra...

istanbulu cümle içinde kullandım -II

2009-01-09T14:20:00.000-08:00

Daha sonra aldık kamerayı düştük yola ikinci geç kalınmış randevumuza. Her ne kadar istanbul bizi mızmız ağlak bir çocuk gibi karşılamış olsa da şans yanı başımızdaydı. 41?29! da Alemşah Öztürk de tıpkı Alpaslan Baloğlu gibi anlayışla karşıladı buz tutmuş lokomotifimizin randevumuza geciktirmesini. Ajansa vardık ve yine sıcak bir çay eşliğinde, heyecanla çekimi tamamladık. Pek keyifli, sanki önceden kurgulanmışcasına rahat bir çekimi daha tamamladık huzur içinde. Ben biraz heyecanlandım tabi çekim sırasında, bunun nedeni de yıllardır üzerinde çalıştığım konu ile ilgili bir diğer profesyonelin ağzından uygulama alanı örneklerini, yeni medya ve grafik tasarımcının yeni niteliklerini duymaktı. (çekim görüntüsü eklenecek) Tabi sevgili öğrencim, (mezun artık o da 41?29! ailesinin bir ferdi) Fatih Mehmet Yılmaz'ı da görme iki kelam etme fırsatımız oldu bu arada.

Yağan yağmura, uykusuzluğa rağmen ilk iki çekimin verdiği enerji beni uyandırmaya yetmişti doğrusu. Güzel bir kahve molası sırasında o gün doğumgünü olan ve buna rağmen biricik viki'sinden uzakta Ankara'da bulanan sevgili Yalçın Pembecioğlu'nu (nam-ı diğer settar) aramayı ihmal etmediğim için gurur duydum kendimle :)) Akşam programını sevgili arkadaşım Başak Ürkmezle yaptık. Beni yalnız bırakmayan ve çekimleri gerçekleştiren sinema televizyon hocası, sevgili arkadaşım yrd.doç.dr Ufuk Küçükcan da bize katıldı. Cumhuriyet meyhanesine gittik.

Bu sırada, sansüresansür hareketi eylemleri sayesinde tanıdığım, tanıdığım gibi de pek bir mutlu olduğum Deniz Tan'la randevulaştım. Cumhuriyetten çıkıp biraz kaybolup Ottoya vardığımızda sanki sanki uzun zamandır (biliyorum klişe ama daha iyi fikri olan beri gelsin) tanıdığım, sanki bir önceki sohbetimiz yarım kalmış da ağız dolusu lafımızı zor bela beklettiğimiz canlı, heyecanlı, efendim ne biliim içten, sade, alımlı (daha uzatabilirim iyi bir gözlemciyim meslek icabı)kişi Deniz'le ve onun kadar neşeli, doğal "makken kızları" olmayan, didem (deniz'in master'dan arkadaşı), aslı (deniz'in eski ajanstan, canim bizim ffden asli, asli topçu), nilgun (deniz'in didem vesilesiyle), zeynep (aslinin vesilesiyle ;) arkadaşlarıyla kavuştuk. -evet resmen kavuştuk- Barda Sadi Tekin'le takılan Fırat Yıldız'la tanıştık. Şaraplar içildi, sohbetler, dedikodular edildi. Ohh be denildi. Geceyi şaşkınlıkla izleyen Başak ve Ufuk'a siz gerçekten ilkkez mi görüşüyorsunuz? emin misiniz? çelişkisi yaşatıldı ve her güzel şeyin bir sonu olduğu gibi bu geceye de nokta konuldu...

--sürecek--

istanbulu cumle icinde kullandım-I

2009-01-09T08:08:00.000-08:00

Uzun, yogun ve henuz bitmemis olan bir calisma doneminin sonuna yaklasirken, yine ayni calisma ugruna istanbula gittim. Yilbasinin hemen ertesi günü, Eskisehirden 02.20'da hareket edecek olan Fatih Ekspresine aldım internet biletimi. Randevularımı ayarladım. Arkadaş buluşmalarının bir bölümünü de. Aylar sonra kavuşacak olmanın heyecanı ile hazır ettim çantamı. Gecenin o saatinde sevgili arkadaşım Alper, beni gara bıraktı -herşey yolunda gidiyor-muş gibi görünüyor evet- ancak bir gar dolusu yolcu birkaç saniye içinde "ankara'dan haydarpaşa yönüne giden fatih ekspresi teknik bir arıza nedeniyle, saat 04.30 da garımızda olacaktır" anonsu ile derin bir uğultuda kayboldu.

04.30'da trene bindiğimizde dışarıdaki -19° lik soğuktan olsa gerek yarı uyur vaziyetteydim. Hatta o kadar ki tren hareket etmeden uykuya dalmıştım bile. Böyle yorucu bir yolculuktan sonra sabah 10'da istanbuldaydık. Evet Levent'teki ilk randevunun saatinde, biz Haydarpaşa'ya varmıştık. Allahtan trenden aradığımda Alpalsan Baloğlu oldukça anlayışlı davranarak randevu saatimizi esnetme inceliğinde bulundu. Saat 11.00'de, 2008 yılında "dünyanın en iyi matbaası" ödülünü alan A4 ofsetin ofisine varmayı başarmıştık. Hoş bir sohbetten ve ayılmak için içilen güzel bir çayın ardından Alpaslan bey kameranın önüne geçti ve sanki defalarca provasını yapmışız da bu çekim de onlardan biriymişcesine rahat ve doğal bir şekilde sorularımı yanıtladı. Büyük bir heyecanla ve konunun farklı açılımlarını da atlamadan. Kendisini dinlemek büyük bir keyifti doğrusu. (çekim görüntüsü eklenecek) Çekimden sonra Alpaslan bey bizi bırakmadı, artık öğlen yemeği vakti de geldiğinden ofisin yemekhanesine davet etti. Çeşit çeşit otlardan minik tadımlıklar ve memleket meseleleri, tasarım sorunları, matbaalar, gelişen üretim teknolojileri konulu konsantre sohbetimiz eşliğinde, alelacele yemeğimizi yedik ve kendisine teşekkür ederek ayrıldık.

-- sürecek--

şimdi ofisi "deniz ürünleri gecesi"ne yemeğe götürmem gerek :))

Vakit Gazetesi'ne...

2009-01-04T15:18:00.000-08:00

Aşağıdaki yazı, Ankara’da doğalgaz sızıntısı sonucu yaşamını yitiren yedi genç için yapılan habere olan ortak bir tepkidir. Katılıyorsanız yazıyı kopyalayıp blogunuzda yayınlayabilirsiniz.

Yılbaşında ölen 7 çocuk üzerinden yaptığınız haberleri kınıyoruz. Yaşları 19 ile 23 arasında değişen, hayatlarının baharında 7 çocuğun doğal gazdan zehirlenerek ölmelerini, alkole, uyuşturucuya, ahlaksızlığa, Filistin’e bağlamanız akıl alır bir şey değil ve hiçbir şekilde dine ya da insanlığa sığmıyor.
Kimse Filistin’de çocuklar ölüyor diye sevinmiyor. Hiç kimse Kuran kursu yıkılıp da altında can veren çocuklara sevinmiyor. Kimse depremde ölen binlerce cana sevinmiyor. Ama siz, resmen “ölümü hak ettiler, kendi suçları” demeye getiriyorsunuz ve işin esas sorumlularının aranmasına engel oluyor, olaydaki ihmalin göz ardı edilmesine sebep oluyorsunuz.
Yılbaşı kutlaması ya da değil, alkollü ya da değil, hatta inançsız ya da değil, hiç kimse böyle bir ölümü hak etmez. Dindar geçinen bir gazetenin, inandığı din uğruna bunu söyleyebilmesini beklerdik. Oysa siz kan üzerinden propoganda yapıyorsunuz, siz resmen ölümü, tecavüzü meşru kılma çabası içerisinde suça davetiye çıkarıyorsunuz. Cahil, saf insanlara “birisi alkol alıyorsa, ölebilir” mesajı veriyorsunuz. Ne yaptığınızın farkında mısınız?
Sitelerin kapatıldığı, içkinin yasaklandığı, porno zina tartışmalarının yaşandığı şu günlerde siz ahlak bekçiliği yapıp, ona buna laf atarken, bünyenizde bir yazar başkasıyla evliyken, yaşı reşit olmamış bir kızla sevişiyor ve siz iki yüzlüce bunu savunabiliyorsunuz. Başkalarından beklediğiniz ahlak sizde nerede? Hangi ahlaktan bahsediyorsunuz siz gerçekten? Alkolün, yılbaşı kutlamalarının ahlakımızı bozacağını söyleyen sizler, şu yaptığınız haberlerle ahlaksızlığın dikalasını yaptığınızın farkında değil misiniz gerçekten? Siz suçlunun kimliğine bakmadan suçlamayı, mazlumun kimliğine bakmadan onun yanında olmayı öğrendiğiniz zaman gerçekten “iyi” olacaksınız oysa, bu tavrınızla ise sadece kötüsünüz, kötü kalplisiniz, sizin için bir şey ifade edecekse ‘cehennem’liksiniz.
Toplum huzurunu bozmak suçundan size dava açılması en büyük dileğimiz. Zira siz toplumu bölüyorsunuz, uçurumlar yaratıyorsunuz, şiddeti körüklüyorsunuz, insanları tahrik ediyorsunuz.
Perişan olmuş 7 ailenin acısına, hayattaki en büyük acıyı yaşayan o ailelere, umarsızca nanik çekiyor, onlarla dalga geçiyorsunuz. “Filistin’de ölenleri düşünün, bunları değil” diyorsunuz. Oysa o ayrı bir şey, bu ayrı. İnsan eğer içinde insan sevgisi taşıyorsa, her iki olay karşısında da acı duymayı, saygı duymayı bilir. Biri diğerini engellemez. Ama maalesef, sizin insanlığınız ölmüş ve başkalarınınkini de öldürmek için elinizden geleni ardınıza koymuyorsunuz.
O çocuklar alkol mü aldı, esrar mı içti, seks mi yaptı bilinmez. Önemli de değil. ölüm sebepleri bunlar değil çünkü. Doğal gaz sızıntısı sizi de uykunuzda yakalayabilir çünkü. Ayrıca, bu insanlar fahişe de olabilirlerdi, alkolik de, uyuşturucu bağımlısı da, hatta sizin için en kabul edilemez şey de olabilirlerdi: bir kafir! Ne olursa olsun, ölüm ‘yaşasın, hak ettiler’ denecek bir şey değildir. Bunu demek katillere icazet vermektir. Size göre alkol alan birinin, açık giyinen birinin, kızlı erkekli aynı evde bulunan birinin, bir katilden, bir tecavüzcüden daha ahlaksız olması ne kadar acı.
Özür dileyeceğinizi umuyoruz.Çünkü o ailelere bir özür borçlusunuz, bu ülkeye bir özür borçlusunuz. Depremde kaybedilen binlerce canın ardından yapılan “7.4 yetmedi mi” zihniyetini, bu nefreti siz doğuruyorsunuz çünkü. Sizin kararmış kalbiniz, yozlaşmış ahlak anlayışınız doğuruyor.
Susmanızı diliyoruz artık. Çünkü hezeyanlarınıza inanan, bir takım saf insanlar var. Din maskesi altına sakladığınız, aslında dinle en ufak bir alakası olmayan zihniyetinizi göremeyen bir dolu insan… Susun artık. Susun gerçekten.
Allah değil ama şeytan sizinle gurur duyuyor olmalı.
Ölenlerin her ne olursa olsun, insan olduğunu hatırlamanız ve bu tip bir acıyı bir gün sizlerin de yaşamamanız dileğiyle… Dikkat edin, “yaşamamanız” diyoruz biz hala, çünkü biz iyiyiz, biz insanız, biz kimse ölsün, evlat acısı yaşasın istemiyoruz. Zihniyetleri her ne olursa olsun istemiyoruz. Çünkü biz sizin gibi şeytan değiliz, olamıyoruz maalesef.
Bir grup iyi ‘insan’

Mutlu mutlu bir yil dilerim

2008-12-31T03:24:00.000-08:00

Bir kart hazırlamaya vakit bulamadim. Ancak sevgili Handancım yetişti imdadıma.

hastalık nedir unutuncaya kadar sağlık,
yetecek kadar başarı,
artacak kadar çok gülmek,
sıkılıncaya kadar boş vakit,
hiç bıkmayacak kadar çok sevgi,
sonsuza kadar sürecek aşk diliyorum herkese...

az sora

2008-12-30T10:23:00.000-08:00

-çooook şey biriktirdim anlatacak ama biraz daha sabretmek gerek...

Bayraminiz kutlu, mutlu olsun...

2008-12-07T07:13:00.000-08:00

Parmağa değil, işaret ettiğine bakmayı öğrendiğimiz nice huzurlu, mutlu bayramlara :)

not.mesaj kaygısı yaşadığım bir gündeyim. evet.
bayram tatilinde tezimi bitirmek niyetindeyim, o kadar ki annemlerin tüm duygu sömürülerini püskürtüp ankaraya da gitmedim. sonunda pes ettiler. kendimi evime kitledim. lakin ne mumkun... alt kat komsularim evlilik dusuncesinden soguttuklari gibi garaja inip arabalarini (ikisinin de kadin erkek ayrimi yapmadan) cizmem icin motive ediyorlar. sabahtan beri süren kavga sonunda minik kizlarini da delirtti cocuk durmadan agliyor hakli olarak. ya susun yada ayrilin! ikisi de sizi medeniyete goturecek soz veriyorum.

Northern Lights, Allison Crowe

2008-12-02T17:53:00.000-08:00

Kanadali soz yazari, sarkici alison crowe pek de dinledigim ve sevdigim tarzda muzik yapmiyor ancak gecenin bu saatinde bu yorucu gunun ustune Burcu'nun "shocked and excited what happened a few minutes agoooo" yazisini okuyunca aklima ilk gelen şeyi aradigimda bulduğum bu parça da çok iyi geldi. Bundan 2 yıl kadar önce orca'nın kasabasında elektrikler kesilmişti gece yarısı. Yalnız başıma kaldığım cottage'ta cep telefonumun ışığıyla kitap okuyup korkularımı unutmaya çalışırken aniden kapı çaldı. Zıplayarak yatağımdan kalkıp hızla iyi huylu trolleri düşünüp kötü huyluları kaçırmaya çalışarak kapıya doğru ilerledim ve birkez daha çalmasını beklerken çocukların seslerini duydum. rahatlayıp dışarı çıktığımda ilk kez gördüm onları. inanılmaz bir duyguydu. kuzey ışıkları gökyüzünde dans ediyorlardı. insana kendisini yıldızların altında, denizin ve gokyuzunun arasinda minicik bir tas gibi hissetirerek. hem de hic de gorunmedikleri bir mevsimde. nerede başlayıp nerede bitecekleri belli olmadan aniden ortaya çıkıp yaklaşıp uzaklaşarak. O geceyi ve kuzey ışıklarını çok özlediğimi fark ettim bu gece. işte alison crowe, david cartier'in fotoğraflarıyla kuzey ışıkları...

Northern Lights - Allison Crowe song w. David Cartier images
Yükleyen rimbaud22ca

iki ekleme de Fatihten geldi.

Feast of Northern Lights from tony prower on Vimeo.

In search of Northern Lights from mark humpage on Vimeo.

healthy environment -- Strawberries & Cream

2008-12-01T09:17:00.000-08:00

Strawberries & Cream from Strawberry Earth on Vimeo.

Üzülmedim desem yalan olur

2008-11-26T08:17:00.001-08:00

Evet böyle ayrım yaptığım için üzülüyorum. Ancak seçeneklerim sınırlı. Kişinin kendisi farkedebilir ancak eksikliklerini. Ve onları tamamlamak için de kendisi mücadele edebilir. Bu da isteğini, hırsını, yeteneğini gösterme ve ihtiyacı olacak olan alışkanlıkları edinme şansını kazandırır. Zorla kimseye birşey öğretmek mümkün değil bence. Öğrenmek kadar önemli öğrenmeye açık olmak. Öğrenebilme kabiliyeti.

Evet tabi ki üzülüyorum ayrım yaptığım için. Ancak gerçekten isteyenle bir değil iteleye, kovalaya öğrenen. Heyecanlı, her nevi güçlüğü yenecek irade ve isteğe sahip olana enerjimin 5te 1ini ayırmak yerine, en azından 5te 2ye çıkarmak için bu ayrımı yapmam gerekiyordu...

tabi ki üzüntüm diğer projeyi alamadığı için üzülünlere sadece...

Bugun

2008-11-20T03:00:00.000-08:00

Bu sabah ders yapmadık. Kahvaltı yaptık.
Bu güzel yağmurlu/güneşli ve ılık sonbahar gününe güzel bir başlangıç yaptık.
Dün geceden organize olduk çocuklarla msn üzerinden. Peynir, zeytin, yumurta, simit, çay, herkes birer parça bişey getirdi. Oturduk birlikte kahvaltı ettik, sohbet ettik, dedikodu ettik, çay-kahve içtik. Donemin ortasında, bir derslik bir mola verdik. Arada birkaç web sitesi eskizine ve cv taslağına da baktım tabi. Çocuklar göstermek istedikleri için. Gerçi dün akşam, "yarın ders yapmıcam bir mola vericez kahvaltı edicez" dediğimde bu fırtına öncesi mi hocam diye soranlar da oldu ama değil işte. :)) sakin bir mola. koşturan bedenlerimize yetişebilsin geride kalan ruhlarımız diye...

kid's imagination

2008-11-15T06:16:00.000-08:00

once open a time... :))

Once upon a time... from Capucha on Vimeo.

Müzisyen Devlet Baskani

2008-11-14T09:38:00.000-08:00

Bugun, yine tam bir cuma gunu sendromu yaşandı ofiste. Binlerce kez çalan telefonların, eskiz göstermek için bekleyen ogrencilerin, is icin gelen gidenlerin haddi hesabı yoktu. Tum bu karmaşa arasında biz bir yandan da Burak'la senfoni orkestrasının katalogundaki son rotusları yapıyorduk, enazından azimle yapmaya gayret ediyorduk. Insanın boyle bir arkadaşının olması harika bişey çünkü ben bunaldıkça o, derse ilgisini kaybeden ogrenciyi yakalamak için her hocanın yaptığı gibi araya bir fıkra, ilginç bir anekdot katıp beni rahatlatıp tekrar konsantre olmamı, açık programlar ve dokumanlar arasında tekrar katalogu bulup devam etmemi sağlıyordu. Bunlardan birini sizinle de paylaşmak istedim. Çok güldürdü beni zira.

Bir piyanist devlet bakanı seçilir bir ülkede. Ünlü müzisyen Toscanini'ye yetiştirirler haberi sevinçle. "Neden öyle bişey yaptı ki iyi bir müzisyendi oysa" diye şaşkınlıkla yanıtlar kendisi.

Benim gibi calışarak değerlendirecek olsanız bile, bunu keyifle yapacağınız iyi bir haftasonu dilerim.

Issız Adam, Issız Ada :)

2008-11-11T14:38:00.000-08:00

Ne desem bilemiyorum. Bu nasil bir baslangictir demeyin ben de anlamadim.
Issız Adam Çağan Irmak'ın ilk izledigim filmiydi. Onun sinemasini duydum izleyenlerden ve anlatilanlar yuzunden hep ters psikoloji islediginden (ayni nedenle Babam ve Oğlum'u da izlememiştim) onyargilarim iyi yondeydi diyebilirim. Senaryo iyi, goruntu yonetimi iyi, Alper rolunu oynayan; Cemal Hünal iyi, anne rolundeki Yıldız Kültür nefis tek kelimeyle, garson şenol yine gayet iyi, kesmeler (manav sahnesinden emin olmamakla birlikte) güzel, anlatim dili etkileyici, mekan tasarimlari cok iyi. Bir miktar Ferzan Özpetek kokusu da aldik ne yalan soyleyeyim. Ve de hasretle andim ben kendisini. On plandaki muzik, muzikli kesmeler, muzikle anlatim, hep Ferzan'i hatirlatti. Ancak basariliydi. Muzik secimleri de oyle.

Ama ya Ada? Ada'ya soyleyecek soz bulamiyorum dogrusu. (vikicimin deyimiyle ıssız ada :) Rolu fiziksel olarak, oyuncunun yaninda gormek mumkundu. Oyuncu, o guzel, masum suratinin role yakismasinin yani sira; rol yaptigini, yapmaya calistigini, role sahip olamadigini bariz bir sekilde gosteriyordu ne yazik ki. Iki oyunculu yakin plan cekimlerde daha da ortaya cikiyor oyuncunun huneri. Izleyici daha cok ihtiyac duyuyor iyi oyunculuga. Filmin ilk yarisi yogun olarak bu cekimlerle bezeliydi. Ve ilk kez bir filmde of cektim henuz ilk yarida. Kendime sasirarak. Filmin içine girmek bi türlü mumkun olmadi. Ben hep koltugumdaydim cok ugrasmama ragmen. Sanki yonetmen bilerek yabancilastirmisti beni ama oyle bir film degildi. Bir türlü oturamadı Ada. Hep biraz dışında kaldı, mimikleriyle, musamerelerde siir okur gibi seslendirmesiyle...

Bir sey daha var aklima takilan, filmin adı. Issız adam, sanki bir tek adam boyleymis gibi. Sanki bu adam cok ozel bir adammis gibi. Degil oysa. Cok siradan hatta bu karakter. Ustelik bu karakter gunumuzle de sınırlı degil, arayislar icinde, iliskiler icinde kimisi hayatinin belli bir doneminde boyle kaybolmus karakterler cok tanidik. insanlari kendi yarattigimiz hayal dunyasindan degil de olduklari gibi gormeyi basarirsak, ve hatta kendimize tarafsizca bakmayi, nice bencilliklerin, sacma sapan inis cikislarin, aldatmalarin (her nevii) bu sinema filminde bize gosterilen herseyin cok da uzak, cok da bir filme ait olmadigini farkedebiliriz. Bu da kotu birsey degil bence. Cok insanca. Bir film konusu olarak da guzel bir konu boyle bir basrol karakteri olmasi. Ancak bu adamlari "ıssız" diye nitelendirebilir miyiz? bundan cok emin değilim doğrusu. Ada'nin terk edildikten sonra, Alper'in memleketine gitmesi, onun cocukluguna inmesi, Alper'in annesinin içli ağlayışı sanki birseyler anlatacak da bu oykuyu/karakteri ozel kilacak diye de bosuna bekledik. Oradan da birsey cikmadi. Oylesine bir seyehat notu olarak kaldi.

Dedigim gibi muzikler harikaydi. Yillar oncesinin plaklari, sarkilari, havasi tekrar geri dondu. Mırıldanarak çıktık şarkıyı, melodiler hala kulaklarımızda...

Guzel bir ask hikayesiydi senaryosuyla sonuç olarak. Kim bilir suanda kac evde, kac kose basinda yasananlardan, yada yarin sabah baslayacaklardan biri. Belki de hepsi birden. Sonunda ayrilik olmasaydi bu da bir aşk hikayesi olmazdı. di mi?

TBWA beni işe alsın

2008-11-11T07:29:00.000-08:00

elmaaltshift'te başladı viral benim de tuzum olsun dedim.

"GÜN 31
dün rüyamda beni TBWA iş görüşmesine çağırmış. gidiyorum. sitemin aslında bir distruption olduğundan, yani bugüne kadar alışılagelmiş vay efendim CV yollamalar, vay efendim sitedeki uzun formları doldurmalar gibi statikleşmiş iş başvuru yöntemlerini dinamik bir formatla yıkıp, kuralları değiştirdiğimden, hızımı alamayıp, marka yönetim süreçlerinden, pazarlamanın p’lerinden bahsediyorum. kesmeden dinliyorlar, arada hı hı, peki, evet diyerek onay veriyorlar söylediklerime. ben sözlerimi noktalayıp yüzlerinden ne kadar etkilendiklerini anlamaya çalışırken, iri kıyım bir TBWA yetkilisi, "yarın o site kapanacak" diyor, "biz markayız oğlum. sana dava da açardık, ama bir çağırıp konuşalım istedik, sen format mormat bi’şeyler geveliyorsun, biz zaten biliyoruz arkadaşım bunları! kapanacak o site!" diye de ekliyor.
herkes bilir ki iri kıyım birinin sana arkadaşım demesi hayra alamet değildir. hemen ter içinde uyanıyorum.
GÜN 32
rüyaların ters çıkacağı önermesine güvenerek, siteyi kapatmadım. sitenin dünkü ziyaretçi sayısı 5. şu an çok tedirginim.
GÜN 33 11.11.2008
sitenin dünkü ziyaretçi sayısı 5. dün siteyi açalı 32 gün oldu, 3+2=5 demek ki TBWA siteden haberdar değil. kutsal kitap çözümlemesi yapan adam gibi oldum."

Bu arkadaş bence bir görüşmeyi hak ediyor. TBWA/İstanbul'a duyurulur:)

Prada -- telefon

2008-11-10T01:30:00.000-08:00

Lüks, İtalyan (ayakkabı tasarımları ayrı güzel) giyim markası Prada, LG ile (KE850) birlik olup, iletişim sektörüne de el atmış gibi görünüyor. The PRADA, LG tarafından, geleneksel keypad'i ortadan kaldıran dünyanın ilk gelişmiş "touch" arayüzü olarak lanse edilmekte. Görsel etkiyi azami ölçüde arttıran ekstra geniş LCD ekranı ile kullanıcının birkaç farklı tuş özelliğinden faydalanmasına olanak vermekte, kullanımda olmadığı zaman da ışıldayan ikonları telefonun ekranında görülebilmekte. 2 megapixel kamerasının lensi Schneider-Kreuznach. Ayrıca video player and document viewer, mp3 player özellikleri de mevcut. Bir diğer güzel özelliği ise; harici hafıza girişi. Bu sayede film, müzik, fotoğraf hafızasını kolayca artırmak mümkün. Bunca özelliği bir arada barındıran The Prada'nın bence "başka bir arzunuz sorusuna" verebilecek en güzel yanıtı da hazır; 12mm'lik incecik tasarımı elbette!

Tebrikler LG, hoşgeldin The Prada....

şurdan duydum bunları

70 yıl sonra bugün, sonsuz sevgimizden hiçbir şey kaybetmedik

2008-11-09T23:41:00.000-08:00

Vikicim, bigu'ya ekleyince, dün gece izleyip çok etkilendiğim filmi bir kez de blogumdan duyurmak istedim.
Koç'un 10 kasım filmi; 1938. Çok şey anlatıyor bence.

10 Kasım

2008-11-09T12:44:00.000-08:00

H. Sedat Yıldız'ın tasarımı...

Dövme Yaptırmaya Karar Verdim

2008-11-04T14:53:00.000-08:00

--Neyse değiştirdim fikrimi, bu bloga aldım, kişisel bir konuya bağlanıyor yazı sonuç olarak--

Kafa karışıklığı sürüyor. Nesneler, şeyler, imgeler arasında ilginç bağlamsal ilişkiler kurmama neden olacak şekilde hem de. Macintosh kullanarak yeni bir grafik anlatım dili yaratan, New Wave akımının önemli temsilcilerin April Greiman, işlerini izlemekten keyif aldığım tasarımcılardan biri. Dudak uçuklatan fiyatlarına rağmen öğrenciliğimden beri mac kullanmayı tercih eden, saçma sapan macvspc tartışmalarına atlamaktan çekinmeyen biri olarak da bu makinalar sayesinde (gelişen iletişim teknolojileri anlamında) grafik tasarımda dönüm noktaları yaratan ve olan tasarımcıların işlerine de daha başka bir gözle bakıyorum elbette. (etiketler: mac, tasarım, kadın)

Think About What You Think About Afiş, April Greiman, 2004

Geçenlerde Smashing Magazine sayfalarında dolaşırken rastladığım Susan Kare ise mac'in 1983teki orjinal için ikon setini tasarlamış. PostScript teknolojisi öncesi bitmap zamanlarında kullanılan, mac kullanıcılarının yakından tanıdığı Monaco, New York, Geneva, Chigago gibi ilk bilgisayar fontları da Susan'ın eserleri. Ayrıca windows için herkesin bilip oynadığı Solitaire oyununun kartları, Facebook grafikleri de. (etiketler: mac, tasarım, kadın)

Hani hergün gözümüzün önünde, elimizin altında olup da bir süre sonra varlıklarına alıştığımız, görmekten, bakmaktan vaz geçtiğimiz nesneleri bir nedenle birgün gördüğümüzde aslında imgelerinden ne kadar değişik olduklarını farkederiz ya. (1. sınıf öğrencisiyken bir derste saatlerimizi çıkarıp bir kutuda toplamışlardı. Sonra da ezberden çizmemizi istemişlerdi. milli rezalet! hergün defalarca bakıp da göremediğimiz zavallı saatlerimizi nasıl da uydurmuştuk sınıfça!) işte Susan Kare sitesini incelerken sevgili bilgisayarımın ikonlarına daha farklı bir gözle bakmaya başladım bu güdüyle. (etiketler: nesneler, imgeler, bakmak, görmek, farkındalık)

Gerçi arada eş, dost, kardeş, akrabanın pclerinin başına geçtiğimde sevgili mac'imin kıymetini bilmişimdir hep :)) (cursor ters herşeyden önce) ancak biraz daha yakından baktım bilgisayar kullanıcılarını, programların 1 ve 0 larından kurtaran, bu mucizevi, ergonomik arayüz elemanlarına. Susan Kare karşı büyük bir sempati hissettim kendi kendime. Ve bundan birkaç hafta önce verdiğim kararın ne kadar yerinde olduğunu düşündüm. Her ne kadar, halk buna hazır değil çiçek böcek yaptır diye muhalefet edilmişse de omzuma yaptıracağım dövme bir mac cursor'ı olacak. Her gün oradan oraya sürüklediğim, işlerimi halletmek için tıkır tıkır tıklayıp koşturan sevgili corsor'ımı bu defa ben omzumda taşıyacağım :) (etiketler: dövme, mac, kadın ve cursor)

restart

2008-11-03T14:06:00.000-08:00

kaç gündür normale dönmek istiyorum. normal bir hayatın akışına. olduğu kadarına genel olarak hazır bir şekilde. yapılacak işler listemi güncelliyorum mütemadiyen. yeni, güzel bir moleskine çıkardım ambalajıyla saklanan defterler rafından. güzel kalemimin kartuşunu yeniledim. zevkle yazıp, çizebilirim detayları.
• bir türlü bitiremediğim senaryoyu tamamlayıp artık çekimlere başlamam gerek.
• tezimin eksik bölümleriyle ilgili toparladıklarımı aktarmalıyım.
• new york makalesinin girişini hazırladım. meltemle üzerinde çalışmak için vakit ayırmalıyım.
• çevreci duvar piktogramlarını tamamlamalıyım. bekliyorlar.
• asonun cd kapağı tasarımı da masaüstümün önemli işlerinden
• asonun katalog gridini de tasarladım. burak'ın iyileşmesini beklemeden, hazır ben iyileşmişken onu da aradan çıkarmalıyım.
• iki 50.yıl kitabının da kapakları var henüz başlamadığım...
• 4lerin ilk web projeleri bitti bu hafta 2. projenin ilk eskizlerinin değerlendirmesi var. heyecanla bekliyorum eskizlerini
• 1lerin de kişisel portre projeleriyle ilgili ilk görüşmeleri yapıcaz bu hafta
• iletisim fakültesinin web projesi tasarımları bizden çıktı. oylama sonuçlarını bekliyoruz

evet biraz işkolik olduğumu kabul edebilirim. aynı anda birden fazla şeyle ilgilenmekten garip bir haz da alıyorum şüphesiz. yeni şeylerle uğraşmaya bayılıyorum. yenilikleri denemeye, yeni öğrendiğim bir konuyla ilgili projeler geliştirip, en az benim kadar arızalı arkadaşlarımı yoldan çıkarıp onlarla çalışmaya... bir sürü şey geliyor aklıma heyecanla yapılacak. adrenalin salgılıyorum düşünürken bile.

ancak bazen ufacık, saçma bir sebepten, durup hayatı sorgulamaya başlıyorum ki evlere şenlik. koşturan bedenime yetişmeye çalışan ruhumun çelmesi midir bu bilemiyorum ama enerji ve zaman kaybettirdiği kesin. şimdi bu iç muhasebesini yazıyorum bloguma ki iki gündür süren bu sorgulama bitsin. kendime gelip işlerin başına döneyim. konsantrasyonumu geri kazanayım. üzerinde düşünülsün veya öylece yaşansın zaman geçiyor ve hayat akıyor işte. sorgulamak neye yarar? varoluşçular hariç, kime ne faydası dokunmuş? (ki onların kişisel hayatlarına dokunan fayda da tartışmaya açık) açıp biraz sartre okusam iyi mi gelir? insanlar bütün bu koşuşturmaca içinde gerçekten mutlu mudur? yapa-bile-ceklerinin farkında olsalar daha özgür ve daha mutlu olmazlar mı? farketmemek için özel bir çaba mı harcıyorlar? milyonların arasında bu kadar sıradan görünen hayatlar, aynı anda tek tek bu kadar farklı ve özel olabilir mi? farklılıklarımızdan çekiniyor muyuz? kendi enerjimizden korkup derinlere gömüyor olabilir miyiz? elimizdekilerle mutlu olabilmemiz için illa kontrast yaratacak örneklere mi ihtiyacımız var? peki bütün bu hırsın, koşturmacanın bir önemi var mı bütün hayatları birden düşündüğümüzde? ölüm olmasaydı yaşam bu kadar değerli olmayacak mıydı? jeff bridges'a neden gıcık oluyorum? bütün bu soruların birer tane mi yanıtı var?

hiç sanmıyorum.

Hocam, sen virüs nasıl yayılır bilir misin?

2008-10-29T11:33:00.000-07:00

4 Perdelik Trajikomedi
Perde 1
"Tüm Kapatmalar Hukuka Aykırı isimli" yazı Leeds Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğretim üyesi Yaman Akdeniz ve Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi, İnsan Hakları Merkezi üyesi Kerem Altıparmak tarafından yazılmış ve 20 Ekim'de bianet'te yayınlanmıştı. Oktar'ın bugüne kadar aynı gerekçelerle Silivri ve Gebze mahkemelerine yaptığı başvuruların sonucunda 61 sitenin erişime kapatıldığını hatırlatan Akdeniz ve Altıparmak, bu durumun mahkemelerin yorum yöntemlerini kullanmasıyla ilgili bir sorundan kaynaklandığını belirtiyordu. Buna göre, 5651 sayılı "İnternet Ortamında Yapılan Yayınların Düzenlenmesi ve bu Yayınlar Yoluyla İşlenen Suçlarla Mücadele Edilmesi Hakkında Kanun"u es geçen mahkemeler, hakaretle ilgili diğer düzenlemeleri uyguluyor. Oysa, konuya ilişkin özel bir düzenleme getiren 5651 sayılı kanunun uygulanması gerekir. Bu kanunda da sitelerin erişime kapatılması gibi bir düzenleme bulunmuyor. Akdeniz ve Altıparmak, hali hazırda kapatılacak siteye kapatmadan önce savunma hakkı verilmediğine, birçok durumda kapatmaya gerekçe gösterilmediğine de dikkat çekiyordu.
Yazının tamamı için

Perde 2
A.O ve avukatları Bianet'e, aba altından soba gösteren bir tehdit mektubu yollarlar, ki bu mektubun tarzı yaklaşık şöyledir: "Sitedeki, müvekkillerim ile ilgili söz konusu hukuka aykırı
yayınların 24 saat içinde yayından çıkarılmasını talep ediyor, aksi halde bu yayınların kaldırılması amacıyla mahkemeye başvurmak zorunda kalacağımızı ihtaren bildiriyoruz. Benzeri durumda, Türk Mahkemeleri başta wordpress.com, richarddawkins.net, egitimsen.org.tr ve
groups.google, gazetevatan.com sitesi olmak üzere çok sayıda internet sitesine Türkiye'den erişimi yasaklamışlardır. Bu nedenle milyonlarca kişi halen bu sitelere Türkiye'den ulaşılamamaktadır."
Yazının tamamı için

Perde 3

Bianet bu tehdite aldırmaz, avukatlara sorar, ilgili yazıda hakaret
içeren hiçbir şey olmadığını vurgular, bir de utanmadan "kapamıyoruz"
diye bir yazı koyar ana sayfasına.
Yazının tamamı için

Perde 4
Ama işte internet öyle bir şeydir ki, okunmasını istemediğiniz yazılar
bile, bir bakarsınız bloglarla, gazete yorumlarıyla, facebook'la,
email gruplarıyla, ekşi'de, sosyomat'ta, wiki'de, bigu'da,
friendfeed'de, twitter'da ve daha binlerce sosyal platformda birden
yayılıverir. Bu bilgi çağında bilgiye erişimi engellemek zor be hocam,
ne yaparsın.

Ha bir de, tdk.gov.tr katkılarıyla bilginize sunarız:
Eleştiri - is. 1. Bir insanı, bir eseri, bir konuyu doğru ve yanlış
yanlarını bulup göstermek amacıyla inceleme işi, tenkit.
Hakaret - is. (haka:ret) 1. Onur kırma, onura dokunma. 2. Küçültücü
söz veya davranış.

Sansüre Sansür Hareketi
http://www.sansuresansur.org

Cumhuriyet Bayramınız Kutlu Olsun

2008-10-28T09:07:00.000-07:00

video'yu sevgili öğrencim H.Sedat Yıldız hazırladı. TV A'da yarın yayınlanmak üzere. Bu yayın döneminde her önemli gün için hazırlığımız var. Ben de sizinle buradan paylaşacağım.

bir video da sevgili Emir Çerman'ın “Atatürk, Yüzyılın Lideri” adlı bestesiyle kurgulanan görüntülerden oluşuyor. Eklemeden edemedim.

Bayramınız kutlu olsun...

Bedava Digiturk İzle, Bedava Film İndir

2008-10-28T07:32:00.000-07:00

Sayın DigiTurk PR Departmanı Yetkilisi,
Ticari kaygınız nedeniyle istemeden ve farkında olmadan pek çok blog yazarının kişisel özgürlüğünü elinden aldınız. Bunun beklenen sonucu olarak, an itibariyle, pek çok blog yazarı hem ailelerinin hem de dostlarının Digiturk aboneliklerini iptal ettirmeyi düşünüyor.

Müşteri kitlenizin en üst tabakasında yer alan, sinema paketleri ve yabancı dil kanallarının izleyicilerinin aynı zamanda Türkiye’de en aktif blog kullanıcıları olduğu gözünüzden kaçmaması gereken bir gerçek. Marka imajınızın özellikle A+ grupta yerin dibine geçtiğinin ve geçmeye devam ettiğinin bilincinde olmalısınız.

Eğer markanızı düşünüyorsanız, ve bu yaptıklarınızdan dolayı üzgünseniz size Sansüre Sansür hareketine ana sponsor olmayı öneririm: http://sansuresansur.org/

Saygılarımla,
Bir Diğer Blog Yazarı
—
not: Başlık hem SEO, hem de ironi amaçlıdır.
not 2: Eğer şu an yasaklanmamış bir blogunuz varsa sizi de benzer bir çağrı yapmaya davet ediyorum (evet bu bir mimdir, ve bu yazıyı okuyan her blog yazarı bu mim’e davetlidir)
not 3: Konu ile ilgili yorum ve düşüncelerinizi duymaktan mutlu olacağım.
not 4: Blogunuzda bu konuyla ilgili tepkinizi belirmeye üşenmeyin (bkz: not 2)
not 5: Fikribol’da başlayan ve Meriç’in değiştirip düzenlediği bir mimdir bu okunan. Ben sadece blogu olan gocunsun mantığıyla mim’i üzerime aldım

Blogger banned in Turkey!

2008-10-25T14:03:00.000-07:00

Posted by: firatyildiz on: October 24, 2008

Google groups, porn sites, slide.com, wordpress, YouTube… Blogger.com is th e latest addition to this list of banned web sites in Turkey.
After the passing of the new law, web sites in Turkey can be banned without a warning for several reasons:
- Obscenity: This of course leads to a whole lot of questions like “How to define obscenity”
- Promoting drug use
- Provoking suicide: Another open-to-interpretation clause. Would a movie about a suicidal teenager be promoting suicide?
- Sexuel abuse of children
- Insult to Turkishness and Ataturk
- Prostitution
- Gambling
- Providing material harmful to public health
Although the law, passed seemingly to fight child porn, when the statistics are examined, the main reason of the banning of web sites, seems to be obscenity, which is 3 times more than sites shut down for child molestation.
Besides these clauses, personal insult can lead to the banning of the web site as it happenende with Adnan Oktar vs. Richar Dawkins in which Adnan Oktar, a religious writer, claimed Richard Dawkins web site was insulting his book. Therefore. The web site of a well known scientist was shut down to Turkish users with a singfle click. Adnan Oktar seems to be the reason of many other web site bannings lately, including the web site of one of the biggest newspaper’s in Turkey (Vatan) and ateist forum.
Sites are shut down, without a single warning to the owner and instead of removing the specific harmful material in question, web servers are shut down completely leading millions of web site and blog owners frustrated. That’s what has happened with geocities.com and unfortunately with blogger.com as of today (October, 24th 2008).
The banning of web sites not only violates our freedom to reach information, it also affects our work since many people earn money through blogs or other digital media. Moreover, what ever happenned to the principle: “One is innocent until proven guilty?”
Blog users in the past organized a protest in the near past in which thay shut down their blogs in order to raise public awareness on the issue. The details of the movement can be found at www.sansuresansur.org
However, with today’s news of blogger being shut down, the situation seems more and more hopeless in terms of freedom of speech and freedom of press.

http://elmaaltshift.wordpress.com/

memnuniyet/ pleasure

2008-10-23T15:19:00.000-07:00

memnuniyetinizi dostlarınıza...

sokak

2008-10-22T07:20:00.001-07:00

Ayrancı'da büyüdüğüm sokakta şimdi onun minik ayaklarının izleri var. Hayatlarımızı ne kadar paha biçilmez bir duygu ile doldurduğunun farkında bile olmadan koşuyor, yürüyor aynı sokakta.

-parka giderken dönüp evin penceresine bir göz atıyoruz. babamıza el sallamak için :)

Her insana nasıl farklı şeyler hissediyorsak ilişkinin boyutuna ve sosyal konuma göre, onunki hep biraz daha farklı bir yerde. Kardeşim bizlere, ailemize daha değerli, daha heyecanlı, daha... daha... bir armağan veremezdi :)

children see

2008-10-07T08:02:00.000-07:00

childfriendly.org.au

ve alper örümcek adamı öldürdü

2008-10-06T13:35:00.000-07:00

bütün bir yılı ve yaz tatilini nefes almadan geçirdiğimden sanırım bu tatile çok ihtiyacım vardı. düşüncesi bile tedirgin ediyordu hayalini kurduğumda başına birşey gelecek diye. son izleme jürisini atlattıktan sonra bilet aramaya başladığımdan haftalarca önce tatilini planlayanlar sayesinde bodruma beni kavuşturacak tek bir ulaşım aracı bulamadım başlangıçta. tüm aramalar çabalar sonuçsuz kalınca, alper meltem çiftiyle yol çıkıp, izmir aktarmasıyla bodruma gitmek son çare oldu. en son onların düğününden, kayseriden birlikte dönmüştük haziran sonunda, yine yerleştik arabaya çıktık yola.

"arabayı durdur çabuk! bulutlar geçiyor" çığlıklarımıza dayanamayan alper çekti arabayı kenara, hayatına kattığımız heyecanlara şükrederek :)

soğuk ve yağışlı içanadolunun bozkırlarından sonra ılık bir hava karşıladı bizi egede. yazdan kalma günlerse bodrumda bekliyorlardı.

her ne kadar tezimi okumak ve üzerinde çalışmak için aldıysam da yanıma, tek okuduğum güzel bir romandı bodrumda. deniz sonrası teras manzarası eşliğinde. hala daha kimi sahneleri gün içinde gözümde canlanan romanın geri planında önemli bir dönem (Türkiye tarihi) anlatırılken önde Türk filmlerini aratmayan güzel bir aşk hikayesi dans etmekte...

bu mevsimde bodrumu daha çok seviyorum. sonbahar tüm varlığıyla kendini belli ederken yazın kavuran güneşi yok ortalarda, deniz saat aralıklarına sıkıştırılmadan tüm keyfiyle davetkar bekliyor, insan yığınları arasında şezlong, şemsiye kovalama derdi olmadan tatlı bir rehavetle geçiyor günler.

bahçedeki nar ağacı verandaya dahil olmuş bu yıl, bir tane narını atmış içeri diğerlerinin gölgesini...

özellikle kuzeyden ve bir şehirden gidince her nevi doğa olayı, doğal olan ne varsa yani bir mucize gibi geliyor. bulutlar, deniz, yıldızlar, rüzgarla gelen manolya kokusu, yağmur hepsi ayrı birer mucize.

zaman sanki durmuş gibi, günlük hayatın koşturmasından kurtulunca sanırım yaşadığını hissediyor insan.

bu tatili yapabileyim diye ankaradaki işini gücünü ve herşeyden önemlisi biricik torununu bırakan sevgili annem ve nefis yemekleri bana eşlik etti rüya gibi geçen 7 günde.

yine bodrumda tatilini geçiren su geçirmez balıkla bir akşam buluştuk ve bodruma yakışır bir yemek yedik; rakı-balık. elindeki leş gibi peçeteye bakıp aldanmayın, mezelerin tamamına yakını, balığın yanakları ve rakı benimdi, ne de olsa bu defa araba bana ait değildi :)

dönüş yolu tahmin ettiğimizden daha keyifliydi aslında taki eve varıp, garaj kapısını açıp, meltemin ön camda dev bir örümcek farkmesine kadar... hareket halindeki arabanın ön camından arkaya doğru seri bir şekilde ilerleyen, 1 gün daha yaşasa örümcek adam kıvamına gelecek olan sevgili örümcek, tüm ısrarlarımıza yapma etme yazıktır günahtır dememize rağmen alper tarafından öldürüldü. arabadan inip hayretle cesedi inceledik. ölmüştü. tatilimiz son dakika adrenaliniyle sona ererken söylenerek bin parça eşyamızı asansöre taşıdık...

Star Wars Forever!

2008-09-25T01:36:00.000-07:00

Dexter

2008-09-11T03:29:00.000-07:00

çok seviyordum dexter'ı. hem de çok. dizinin jeneriğinin nefes kesici tasarımından (digital kitchen tasarlamış tadından yenmiyor), izleyicinin ruhunun karanlıklarına uzanan senaryosuna, görüntü yönetimine kadar her detaydan memnundum. Dün geceki bölümüne kadar. Ta ki dexter, uyuşturucu bağımlısı "body"si ile içsel bir bağlantı kurup, annesinin cinayetini de rüyasında görünceye kadar. Karanlık yüzünü izleyiciye bir "excuse" aracılığı ile açıklayıncaya kadar. Yapma dex, lutfen ben seni sırların, eksiklerin, karanlığın, sıradan olmayan bütün özelliklerinle seviyorum!

Bazı şeyler gizli ve gizemli kalmalı. Büyü bozuldu mu bir defa ne eski tadı kalıyor ne heyecanı... şimdi dexter la ilişkimizin bundan sonraki bölümleri nasıl olacak bilemiyorum ağzımdaki bu buruk tadla bekliyorum bir sonraki buluşmayı...

zaman

2008-09-07T06:24:00.001-07:00

harika bir zaman diliminde yaşıyorum. ne erken gelmişim dünyaya ne de geç kalmışım. sosyal, politik ve/veya kültürel olaylar açısından baktığımızda pekçok kişinin hayıflandığı "ara kuşak"tan olmak benim için çok keyifli. şimdi tasarım sanat disiplinleri arasındaki sınırlar ortadan kalkarken, melez çalışma alanları doğarken yıkılan sınırların tozlarından, teknolojik gelişmeler birbirini saniyelerle tetiklerken bütün bu olanları izlemek ve gelecekle ilgili kurgular yapacak geçmiş deneyimine sahip olmak pek heyecanlı doğrusu. yine bookmark'ları organize ederken geldi aklıma bütün bunlar. sadece grafik tasarım diye bir kategorinin altına atmak imkansız bir sürü kaynağı ve bu alt kollar birbirine dolanmış bacaklar, olası oluşumlar, ucu açık deneysel alanlar insanın içini kıpır kıpır etmekte...

pazar

2008-08-25T03:18:00.000-07:00

meltem ve alper pazar kahvaltısında bendelerdi. karşı dairede oturmalarının verdiği avantajla kahvaltıyı birlikte hazırladık. alper krep öyle mi yapılır diyerek bizi uzaklaştırıp tek eli arkada, krep çevirip şova dönüştürdü hazırlık safhasını. onun gibi hollandada 1 yıl krep yapma dersi almadığımız için bizimle dalga geçmesine de pek aldırmadık. :) kahvaltıdan sonra türk kahvelerimizi içip sohbete devam ettik. her türk kahvesinin kaçınılmaz sonucu olarak fal da bakıldı tabi.

güzel ve sakin pazar günü sakin bir şekilde ilerlerken fark ettim ki o gün sadece benim konuklarım yoktu. sitemizin güvenlik görevlisi pasha ki siteye karınca girse klübesini arkasında sürükleyerek kovalar, önünde duran beyaz bir köpekle muhabette. beyaz köpekcik kısa bir süre pashayı kokladı, pasha da onu. fotoğraf makinasını mutfaktan alıp balkona dönünceye kadar kısacık sürdü ziyaret. sonra bahçe kapısından çıkıp gitti. pasha da gidişini izledi beyaz köpeğin.

sansüre sansür

2008-08-21T08:51:00.000-07:00

kampanyanın ilk ayağı güzel bir sinerji oluşturarak dün gece yarısı sona erdi. ancak bitmedi. devam ediyor. detaylar sansuresansur.org web adresinde. katilimcilar ve yeni iştirakçiler buradan farklı seçenekleri kullanarak destek verebilirler.

konunun ucu çok açık ve alt başlıkları çok katmanlı. söylenecek ve yapılacak çok şey var. unutmamak ve duyarlılığı kaybetmemek bunların başında geliyor. farklı görüşler, bakış açıları, fikirler olabilir, olmalı zaten ancak amaç tek. nasıl bizim adımıza birinin hangi kitabı okuyacağımıza, hangi televizyon kanalını izleyeceğimize, hangi kıyafeti giyeceğimize, hangi yemeği yiyeceğimize karar vermesine izin vermiyorsak internet gibi değişimin, dönüşünüm yenilikçi dünyasında da hangi siteyi ziyaret edeceğimize de karar verilemeyeceğini söylüyoruz.

not. porno sitelerle "çocuk porno"su birbirinden net çizgilerle ayrılıyor. çocuk pornosu, cinsel istismar sadece bizim ülkemizde değil yurtdışında da önemli bir suç. ve mücadalesi gözlerimizi kapatarak değil tersine açarak ve uluslararası platformlarda değerlendirilerek olacak bir iş bence. tabi amaç bu suçu ortadan kaldırmaksa. bu suçu kendine siper alıp bağcıyı dövmek dilediğin gibi at koşturmak değilse.

konuyla ilgili, memo tembel çizerden çok güzel bir yazı var biraz vaktinizi ayırıp okumanızı öneririm.

Bu site muhakeme kararıyla erişime kapatılmıştır

2008-08-14T11:29:00.000-07:00

elmaaltshift'in öncülük ettiği viral büyük bir hızla yayılıyor.

http://anafikir.com/sansur/ buradaki kodu site giriş sayfanıza kopyalayarak siz de viralin yayılmasına destek olabilirsiniz.

basından:
hurriyet
radikal
radikal (23 Agustos 2008)
milliyet (22 Agustos 2008)
cnnturk
ntvmsnbc
milliyet cafe
marketingturkiye
mediacatonline
medyakronik
iha
bianet

ntv (22 Ağustos 2008

yurtdışından:
La Stampa
Guardian
Financial Times
Turkish Daily News
iTWire
osocio
fav.or.it
TechCrunch
digg
istanbul.metblogs

ayrıca ilgili linkler:
Vimeo
ekşi
bigu
yahoyt

iste kapanan siteler: ,

bilinçaltına işleyen fotoğraf

2008-08-05T07:14:00.000-07:00

norveç projelerinden ikincisinde çektiğimiz fotoğraflardan oluşan, gezi-reise adlı bir sergi açmıştık geçen yıl. Şu sıralar amsterdamda staj yapmakta olan sevgili öğrencilerim fatih ve tolga ile birlikte. sergilenen fotoğraflarımdan birini (hepsini isteyenlere armağan ettik bu arada) armağan ettiğim sevgili arkadaşımın kız kardeşi hipnoz seansları sırasında, norveçe hiç gitmediği halde sürekli o fotoğraftaki yere gidip orada kalıyormuş. doktoru fotoğrafı görmek istemiş sonunda. fotoğraf paketlendi ve doktora gönderildi. arkadaşım "zaten fotoğraf çekeceksen böyle bilinçaltına işleyecek" diye takılıyor şu sıralar bana... sonucu ben de merakla bekliyorum.

not. son zamanlarda ben de volda'ya gidip tam da burada kalmak istiyorum...

acayip ihtiyaçlar

2008-08-05T04:42:00.000-07:00

çok çok eskiden, bir zamanlar metal perde askıları (hani perdeyi kornişte hareket ettiren minik parçalar) varmış. perdeler de zaten plastik değil metal kornişlere asılırmış. şimdi bambu storelarımı asmak için onlara ihtiyacım var. (evet tabi ki storeların kendi aparatları var ancak ben duvarların delik deşik olmasını istemediğimden başka bir çözüm bulduk ona istinaden arıyorum) bir bilen var mıdır acaba nerede bulurum geçmişe gömdüğümüz bu minik şeyleri.

ağır bir rehavet içindeyim

2008-08-01T03:31:00.000-07:00

özgürlük, demokrasi gibi dillere pelesenk olmuş kelimeler artık anlamını iyice yitirdi. su kaynamaya başladı, kurbağalar haşlandıklarının farkında bile değiller. internette sansürden söz ediyorum.

bu kadar zamandır tepki göstermedik. doğal karşıladık. ve şimdi bir tane daha gitti. dailymotion da kapatıldı. mahkeme kararıyla.

sırada neler var? bloglar? google belki?
kimler nasıl hangi koşullarda kapatmalara karar veriyor? inisiyatif neye göre nasıl kullanılıyor?

buyrun konuyla ilgili bulabildiğim linkler:
bigumigu haberi
TÜM REKLAMCILARA, REKLAMVERENLERE VE HERKESE!

ev

2008-07-31T02:50:00.000-07:00

tebdil-i mekanda ferahlık var mıdır bilemiyorum henüz ancak bolca iş olduğunu söyleyebilirim. hayır sadece kitapları, cdleri, kılık kıyafet, mutfak eşyasını paketleyip, elektronik techizatı söküp sonra da bunları açıp temizleyip yerleştirmekten söz etmiyorum. -toplanma aşamasında arkadaşlarıma yerleşme kısmında da annecime sonsuz teşekkürler ve tabi temizlik aşamasında ayşe hanıma- telefon, adsl, doğalgaz, elektrik, su abonelikleri için koşturma, bitmeyen sıralar, anlamsızca geçen bekleme saatlerine bir de set altı ışıkları, banyo aynaları rafları, spotlar, asılacak askılar, maktaplar, dübeller, clemensler, yeni ev ihtiyaçları eklenince 3 haftalık inanılmaz bir iş yükü çıkıyor ortaya. (bu sayede kilo veriyorsunuz burası kesin)

tüm bu koşturmaya değdi mi? evet :) zira yeni evim pek bir şirin pek bir keyifli olmaya başladı eksikler giderildikçe. arkeolojik kazı gibi. toprağı temizledikçe gülümseten güzel detaylar beliriyor yavaş yavaş.

nihayet

2008-07-04T08:27:00.000-07:00

nihayet bitti. okulun, derslerin, rektörlük ve televizyon ofislerinin isleri rahatladı. (tık tık tık) geriye evi taşımak (toplanmak daha zor bi iş bence kolileri açmaktan) ve oturup tezi tamamlamak kaldı.

belki, bi ihtimal bu yılki harika performansımdan sonra tezi hal yoluna koyduktan sonra ben de bir eylül tatiline kaçabilirim. kimbilir belki o kadar imkansız bir hayal değildir!

bodrumda, ev keyfi olabilir. tekne ile 1 haftalık bir kaçış daha iştah kabartıcı şüphesiz. yok yok hayal falan kurmuyorum. herşey tezdeki ilerleme seviyeme bağlı. bu olası tatil kaçamağı şu sıralar bir hayal bile değil. uzaklarda sislerin arasında duran bir motivasyon kaynağı sadece. :)

kayseride düğün dernek

2008-07-02T06:50:00.000-07:00

meltem, alper çifti burada kendilerine süpriz düzenlenen ön-düğünden sonra kayseri'de keyifli, naif bir kokteyl ile evlendiler. biz de orada bulunup bu tarihi ana tanıklık ettik. mutlu olsunlar ve öyle kalsınlar...

mezun oldular

2008-06-24T05:01:00.000-07:00

pek sevdigim bir dönem, kişisel olarak da birlikte çalışmaktan büyük keyif aldığım öğrencilerim (ne duygusal bir kelimedir bu, bilen bilir) mezun oldular. (ağlıcam nerdeyse böhüü) Güzel şeyler yapacaklarından eminim. :) yolunuz açık olsun e mi!

valentine, wordle

2008-06-12T08:49:00.000-07:00

sıkı can iyidir

2008-06-04T11:50:00.000-07:00

canım çok sıkkın, sıkkın canım çok, çok sıkkın canım
tez bütün ağırlığıyla hayatımın her saniyesine çökmüş durumda.
canım sıkkın.

mersin

2008-06-03T09:56:00.000-07:00

yıllar önce lisans öğrencisiyken okul gezisiyle gidip, cennet cehennem mağaralarını, kız kalesini gezdiğim mersine bu defa sınav göreviyle gittim ve şehri görme şansım da oldu. seyehatin bütününe bakarsak türk hava yolları saçmalığından, 15 yıl gibi kısa bir sürede büyümüş, gelişmiş, dinamik bir üniversiteye, önceleri pek tekin olmayan ama şimdilerde sabah sporlarının ve akşam yürüyüşlerinin vazgeçilmez alanı 9.2 kmlik sahil şeridinden, hilton otelinin güler yüzlü, dakik çalışanlarına, (özellikle zehra hanıma) kadar anlatacak bir sürü öykü var.

ilkokul çağındaki çocuklar için yıllardır çalışan ata hoca, sınav yönetmeliğini inanılmaz bir titizlikle uygulayan mahir hoca, bütün sınavın koordinasyonunu hatasız yapan, konuksever, yenilikçi yüksel hoca gibi bir sürü isim de yine öykülerini ben unutmadan, atlamadan bu sayfadan ulaştıracak sizlere...

karamsar bir yazı

2008-05-26T15:51:00.000-07:00

bahar geldi mi? yaz mı başladı? hiçbirşey net değil. bütün bunların yanısıra bir de her geçen gün endişe nöbetlerimi besleyen yeni tehditlerden haberler gelmekte. Kırım kongo bunlardan biri. Son zamanlardaki takıntım. Buraya ilgili videoyu eklemek istedim ama sağlık bakanlığının sitesinden indirmek enazından bu gece kısmet olmadı.
Kır, bağ bahçe, piknik, mangal, barbekü haram artık. Çorapların içine sokulmuş pantolonlar, yıkamaya dayanıklı kıyafetlere sıkılmış böcek ilaçları gibi hazırlıklarınız yoksa çimenlere yayılmak hayal sadece. Tedavisi yok.
Keneyi hemen çıkarmak gerekiyor. Ancak kimileri sağlık kuruluşunda çıkarın diyor kimileri ise ki sağlık bakanlığının sitesinde de böyle yazıyor, ne kadar hızlı çıkarsa enfekte olma riski azalıyormuş. Bir cımbız yardımıyla sağa sola oynatarak sanki çivi söker gibi çıkarmak gerekiyormuş. Aman dikkat... Umarım kimsenin böyle bir tecrübesi olmaz bu yaz...

ilgili bir yazı, kaçırmayın derim...

bir de rivayete göre sülün kökünü kazıyormuş bu kene illetinin. Ancak yurdum insanı yer o sülünleri yazık onlara... bilemedim nasıl kurtulucaz bu kenelerden...

trafik hayattır

2008-05-22T04:15:00.000-07:00

bir yabancinin gözüyle kendimize baktığımızda kontrast ortaya çıkıyor.
nasıl bir mevlam kayıra arbedesi içinde debelenip durduğumuzu farkediyoruz
nasıl da normalde dumur olunacak garip insan davranışlarını doğal karşılamaya başladığımızı hayretle görüyoruz...
hayatta kalmayı başardığınız sürece trafik hayattır.
acıkınca yemek yemek, yorulunca dinlenmek gibi doğal bir refleks haline gelmeli bence trafikte dikkatli olmak. Gereklerini yerine getirmek.

Buyrun 3 tane etkileyici fikir, 3 güzel uygulama...

Güneş

2008-05-12T05:33:00.000-07:00

Sonunda güneş geri döndü. Üstelik öyle pişirme derdinde de değil.
Güzel bir bahar güneşi, altında durursanız ısıtıyor ama gölgedeyseniz serin serin tshirte gömleğe bir zamanlar olduğu gibi mevsimlik bir mont, merserize bir kazak aratıyor. Geçmişte kalan baharlardan bir gün yaşanıyor...

film festivalinin son günü olan bu güzel bahar gününde iki film birden izledik. ilki yakin plan cekimleri, etkileyici mekanlarina, güzel tasarlanmış sessel efektlere ragmen mantik bosluklari icinde germekle kaldi. Daglarin hakimi, King of the hill, Bea neden hirsizlik yapti, hikayesi neydi? quimle neden sevisti tuvalette? neden cüzdanını çalıp benzininin parasini ödedi? orman korucuları neden o kadar şüpheli davrandılar? ana fikir çocuklar ve bilgisayar oyunları mıydı? pekçok soru işareti ile geride bıraktık filmi.

ikinci film, ernesto contreras imzalı mavi göz kapakları (blue eyelids) ise ilginç diyalogları bir yere varmayan içe dönük mutsuz insanları ile içimizi baydı ve inanılmaz bir konuşma ihtiyacı ile yanıp tutuşmamıza neden oldu. Adam kadına iyi dayandı. Üstüne evlenmek istedi haketti neticede bu kadını :) eskimiş mekanları ve mutsuz suratları kaldı akılda. Bir de güzel bir parça. Mırıldanarak çıktığımız filmden... "u've got this strange effect on me, and i like it"

doğumgünü

2008-05-06T06:30:00.000-07:00

insan hissediyor herseyi. sadece ic sesimizi dinlemeyi ögrenmemiz gerek. yada kulak vermek.
hissediyordum ben de olacaklari. enazindan bir terslik oldugunu, olacagini.
ancak dogumgunumde olmasini beklemiyordum. oldu iste biranda.
sabahın köründe çalan telefonlardan belliydi belki, yada dün geceki huzursuzluktan.
hissediyor insan ama yapacak bisey olmuyor. sadece hissediyorsun.

kuzu

2008-04-23T12:32:00.000-07:00

minik kusum, kuzum nihayet turkiyeye ayak basti...
kemer maceramizin envanteri soyle; teleferigi sevmiyoruz, tekne turunda uykumuz geliyor ve duvarlar her zamanki gibi sıkıcı ve boş onları boyamak gerekecek yine. tatilde bile calisiyoruz sonucta... :)

Kuslar

2008-04-14T08:41:00.001-07:00

Dışarıda harika bir hava var. Bahar sonu yaz başı. korkarım başladı çimenlerin vahşi çağrısı.
Kuşlar aşka gelmişler...
bir tek onların sesi yüksek. bir tek onlar keyfini çıkarıyorlar sanki bu güzel günün...

yasam ve ölüm

2008-04-14T01:16:00.000-07:00

nefes alip verdigimiz her saniye bir baskasinin hayatina müdahale ediyoruz. iyi veya kötü yönde. tanidigimiz veya tanimadigimiz biri-lerinin hayatiyla ilgili birseylere neden oluyoruz. bir yerde durarak veya durmayarak, birseyler söyleyerek veya söylemeyerek, eylemimizle veya eylemsizligimizle. hayata veya ölüme neden oluyoruz.

siir yazdim sana nasil olmus?

2008-04-03T11:44:00.000-07:00

sevmiyorum romantik siirleri.
bir elin parmaklari kadar insanin yazdiklari guzel benim icin.
icinde kelime oyunlarindan ziyade metaforlar barindiran,
akil oyunlari olan yazilari seviyorum...

iste yillar once bir "club" icin tasarim yaparken tanistigim bir siir varki hala seviyorum...
ingiliz sair carol ann duffy.
--ingiliz lezbiyen sair. liverpool universitesinde felsefe okumus, ozellikle postyapisalci dusunce uzerine yogunlasmistir. hatta bu nedenle bazi siirleri postmodernist elestiri metinleri gibi de okunabilir. duffy cinsiyet politikalari, cinsel-toplumsal iktidar ve direnis, kendilik ve otekiligin kurulusu gibi meseleleri isledigi gibi liverpool'da gecirdigi yillarin etkisiyle isci sinifinin gunluk hayati, thatcherist neoliberal politikalarin isciler uzerinde yarattigi baski ve yoksullasma gibi meseleler hakkinda da yazmistir. ozellikle "model village" ve "dummy" siirleri son yirmi yilda ingilizcede yazilmis en kuvvetli on siir arasina rahat girer kanaatindeyim.-- bkz. eksisozluk.

valentine

not a red rose or a satin heart.
i give you an onion.
it is a moon wrapped in brown paper.
it promises light
like the careful undressing of love.

here.
it will blind you with tears
like a lover.
it will make your reflection
a wobbling photo of grief.

i am trying to be truthful.

not a cute card or a kissogram.

i give you an onion.
its fierce kiss will stay on your lips,
possessive and faithful
as we are,
for as long as we are.

take it.
its platinum loops shrink to a wedding ring,
if you like.
lethal.
its scent will cling to your fingers,
cling to your knife.

koop's baby

2008-03-24T16:07:00.000-07:00

Koop feat. Cecilia Stalin - Baby
Uploaded by hushhush112

director: magnus östergren

biraz kulak pasi silinsin. bahar temizligi olsun biraz. bahar mi dedim ben yine? yok baharla alakası yok.

tesekkurler magnus ve oscar, merci cecilia...

beggin' put your lovin' hand out baby

2008-03-24T13:33:00.000-07:00

Frankie Valli Beggin' +paroles
Uploaded by tikoum

Put your lovin' hand out, baby
I'm beggin'
Beggin', put your lovin' hand out, baby
Beggin' you, put your lovin' hand out, baby

Ridin' high when I was king
Played it hard and fast cause I had everything
Walked away, wonderin' then
But easy come and easy go and it would end

I'm beggin' you, won't you give your hand out, baby
Beggin', put your lovin' hand out, baby

I need you to understand
That I tried so hard to be a man
The kind of man you'd want in the end
Only then can I begin to live again

An empty shell I used to be
Shadow of my life is hangin' over me
Broken man that I don't know
Will leave it standing, devil's dancing with my soul

Beggin' you, won't you give your hand out, baby
Beggin', put your lovin' hand out, baby

I'm fightin' hard to hold my own
No, I just can't make it all alone
I'm holdin' on, I can't fall back
Now that big brass ring is a shade of black

I'm beggin' you, give your hand out, baby
Beggin', won't you put your lovin' hand out, baby

bahar geldi böyle oldu

2008-03-22T12:41:00.000-07:00

bu aksam bir tramvay duraginin yaninda kirmizi isigi beklerken radyoda güzel bir parca caliyordu. tam da o sirada geldigim yerin veya gitmeyi hedefledigimin hicbir önemi olmadigini fark ettim. tam o anda sadece o anin önemi vardi. varoldugum o anin. tramvay bekleyen üniformali görevli, kirmizi isik bekleyen birkaç sürücü, ben, radyodaki sarki ve lacivert bir aksam.

olmasi gereken oluyordu o anda. yasiyor oldugunu farketmek gibi biseydi sanirim. yada ruhunun kosturan bedenini yakalamasi gibi...

umarim o bayik romantik yazilardan birini yazmamisimdir. bahar etkisi :) yeniden...

yok yok tekrar okudum hiç de öyle bayık romantik yazılardan biri olmamis. kontrol hala bende! bahar ele geçiremedi tam olarak :))

kutsal kase

2008-03-08T12:58:00.000-08:00

bir kase, öyle kolay kolay dikkat çekmeyen bir kase, cam bir kase...
birgun, siradan bir is gunu
bir dalginlik ani, heran herkesin basina gelebilecek bir dalginlik ani
o günün tek farki o cam kasenin caninin sıkkın olmasi ve lavaboda bekletilmekten nefret etmesiydi